اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٧٧ - میرزا محمّدعلی نیریزی
عباسعلی ادیب حبیب آبادی بهره گرفت. او ١٠ سال در اداره مالیه به کار پرداخت امّا به خاطر علاقه به فرهنگ، سال ها به تدریس در مدرسه و مکتبخانه و تعلیم و تربیت نوباوگان در حبیب آباد مشغول بود. وی سرانجام در ١٦ مرداد ١٣٧١ش وفات یافته و در صحن امامزاده شاهزاده حسن حبیب آباد بُرخوار مدفون شد. این کتاب ها از اوست:
١. «دیوان یار و اغیار» که در سال ١٣٨١ش به چاپ رسیده است. ٢. «فروغ الکلام» ٣. «آغوش صبا»[١]
این شعر از اوست:
آن که را اعظم اکسیر سعادت دادند از خم خون جگر شهد شهادت دادند
آن که را محرم اسرار حقایق خواندند مُهر مکتوم به لب های ارادت دادند
حسّ ظلمت نکند نور حواسش زنهار آن که را لذّت اسحار سعادت دادند[٢]
میرزا محمّدعلی نیریزی*
میرزا محمّدعلی بن محمّدحسین شریف نیریزی معروف به «پاقلعه ای» عالم فاضل و خوشنویس ماهر. در اواخر قرن سیزدهم هجری در محله پاقلعه اصفهان می زیسته و از شاگردان آقا محمّدمهدی و میرزا ابوالمعالی کلباسی و ملاّ حسینعلی تویسرکانی بوده است. مرحوم تویسرکانی در سال ١٢٦٢ق برای او اجازه روایت نوشته است.
او انواع خطوط (نسخ، ثلث، شکسته و نستعلیق را خوش می نوشته و در ماه جمادی الثّانی ١٢٦٢ق نسخه ای از «هدایه الطّالبین» تألیف: آقا محمّدمهدی کلباسی به خط زیبای خود نوشته که نزد علاّمه مفضال و محقّق عالیقدر حاج سیّد محمّدعلی روضاتی در اصفهان موجود است.[٣]
[١] ادیب ماندگار، ص٢٦٩؛ تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم) ، ص٧٠١.
[٢] دیوان یار و اغیار، ص١٦٦.
[٣] مکارم الآثار، ج٨، ص٢٧٥٣.