اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٥٥ - آقاعلی اصفهانی
اصفهان مدفون شد.[١] سام میرزا می نویسد: قافیه غلط در شعر او بسیار است.[٢] دیوان اشعارش اکنون موجود نیست ولی در خلاصه الاشعار تعدادی از ابیات شعرهای او آمده است.
وی به مطالعه اشعار قدماء علاقه داشته و نسخه ای از «نه سپهر» امیرخسرو دهلوی را به خط نستعلیق در سال ٩٢٣ق کتابت کرده که در کتابخانه مجلس شورای اسلامی در تهران موجود است.[٣]
برادرش هم شاعر بوده و «بهاری» تخلّص می کرده است. این بیت از اشعار ادایی اصفهانی است:
در خواب شدم لعل توام پیش نظر بود بیدار شدم دیده پر از خون جگر بود[٤]
آقاعلی اصفهانی
آقاعلی اصفهانی، شاعر ادیب قرن یازدهم هجری. در کمال دردمندی و نامرادی بوده و به صحبت اهل کمال بسیار رسیده بود. از مخصوصان و مصاحبان میرزا جلال شهرستانی بود. پس از فوت او به نجف آباد رفته و باغ و منزلی فراهم ساخته و ساکن شد و به قناعت و درویشی روزگار سپری نمود. در شعر طبعی روان داشت.
از اوست:
تلاطم چون حبابم داشت در گرداب سرگردان دل از خود یک نفس برداشتم آرام حاصل شد[٥]
[١] خلاصه الاشعار (بخش اصفهان) ، ص٣٨٠.
[٢] تذکره تحفه سامی، ص٨١٩.
[٣] احوال و آثار خوشنویسان، ج٢، ص٤٣٤.
[٤] سایر منابع: عرفات العاشقین، ج١، ص٥٧٥؛ الذریعه، ج٩، ص٦٣؛ منتخب اللطایف، ص٩٤.
[٥] تذکره نصرآبادی، ج١، ص١٩٤؛ دیباچه دیار نون، ص١٣١.