اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨١ - عباسعلی موزون اصفهانی
عباسعلی موزون اصفهانی
عباسعلی موزون فرزند برات علی، از شعرای معاصر اصفهان در سال ١٣١٤ق در اصفهان متولّد شده، اندکی تحصیل کرد. از اعضاء انجمن ادبی مرحوم شیدا بود. روزگار به سراجی در کارخانه ریسباف می گذراند. یک قسمت از اشعارش به نام «اندوه نامه» در مناقب و مراثی در اصفهان به قطع کوچک در ٩٤ صفحه به طبع رسیده است.[١] ] ابتدا در بازار اصفهان به سراجی و سپس کلاهدوزی مشغول بوده و به مناسبت مجاورت با مدرسه ملاّ عبداللّه، به مصاحبت و معاشرت با اهل فضل و ادب می پرداخت. پس از آن در کارخانه ریسباف استخدام شد. او با شعرای عارف مسلک همچون صغیر، شکیب و شوقی، مصاحب و معاشر بود و عاقبت به محضر آقا میرزا عباس پاقلعه ای (صابرعلی شاه) رسیده و در جرگه ارادتمندان او درآمد. او در حدود ٦٥ سالگی بازنشسته شد و باقی عمر را به شعر و شاعری و مداحی و نوحه سرایی اهل بیت علیهم السلام گذرانید تا این که در شنبه ٥ فروردین ١٣٥١ش (مطابق با ٩ صفر ١٣٩٢ق) وفات یافت[٢] و در تکیه آغاباشی در تخت فولاد اصفهان مدفون شد. مادّه تاریخ وفات او را «شکیب اصفهانی» در مرثیه ای چنین سروده است:
«شکیب» سر زده، دل گفت بهر تاریخش: «مقیم جنّت موعود روح موزون شد»
دیوان اشعار او در سال ١٣٧٢ش به چاپ رسیده است.
این دو بیت از اوست:
دل دیوانه در زنجیر زلف یار می خندد ز غربت در وطن هرکس گشاید بار می خندد
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٤٧٥.
[٢] دیوان موزون اصفهانی، صص ٧-١٣؛ تذکره شعرای استان اصفهان (ویرایش دوم) ، ص٧٤٥.