اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٥٤ - سیّد عبدالحسین نصرت اصفهانی
شمس آبادی اصفهانی، شاعر و ادیب و نویسنده. در سال ١٢٨٩ق متولّد شده و به سن ٧ سالگی از اصفهان به اتفاق پدر به خراسان رفته و در آنجا ساکن گردید. «مثنوی فروزنده» او در مشهد به طبع رسیده است. کتابی به نثر نیز در ردّ بهایی ها به نام «فرازنده» نوشته است. «تقویم سال ١٢٨٦» یا «سعد و نحس ماه ها و...» از آثار اوست که به شماره ١٦١ در کتابخانه دانشکده ادبیات دانشگاه مشهد موجود است.[١]
[میرزا عبدالحسین نصرت در مشهد از محضر میرزا حبیب اللّه خراسانی، محمّدصادق حکمی سبزواری، میرزا محمّدعلی فاضل، غلامحسین شیخ الاسلام و میرزا محمّد خادم باشی، در فقه و اصول، کلام، ادبیات و فلسفه تحصیل کرد. سپس به همراه محمّدتقی میرزا رکن الدوله قاجار به شیراز رفت و منشی گری او را برعهده گرفت. در معیّت او به مشهد مراجعت کرد. مدّتی هم حاکم کاشمر و درگز بود. برخی از فضلاء از او بهره علمی گرفته اند. نصرت از اعضاء مؤسس انجمن ادبی خراسان بود و سرانجام در روز ١٥ خرداد ١٣٣٤ش در مشهد مقدس وفات یافت. «جامع المتفرقات» از دیگر آثار اوست. همچنین «دیوان اشعار» او در سال ١٣٤٧ش به همت فرزندش عبدالرضا نصرت در تهران چاپ شده است.]
این بیت از اوست:
پای تا سر نگار من ناز است از نکویان به ناز ممتاز است
[١] الذریعه، ج١٦، ص١٨٤؛ تذکره خوشنویسان معاصر، ص١١١؛ فهرست ادبیات مشهد، صص ٢٩ و ٨٨؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٩٨٢؛ صد سال شعر خراسان، صص ٥٦٥ و ٥٦٦؛ شرح حال رجال ایران، ج٥، صص ١٣٩ و ١٤٠؛ مشاهیر مدفون در حرم رضوی، ج٢، صص ١٩٨-٢٠٠؛ سخنوران نامی معاصر ایران، ج٦، صص ٣٦٤٥-٣٦٤٩؛ فرهنگ شاعران و نویسندگان معاصر سخن، ص٦٠٩؛ فرهنگ شاعران زبان فارسی، ص٥٧٣.