اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٢ - عباد تمیمی
فرزندش اسماعیل (صاحب بن عباد) ، ابواسحاق بن حمزه، ابوبکر احمد بن موسی بن مردویه، حافظ ابی الشیخ عبداللّه بن محمّد بن جعفر اصفهانی، محمّد بن ابراهیم بن علی و محمّد بن حیان مازنی از او روایت می کنند.
او ابتدا معلم رکن الدّوله حسن بن بابویه دیلمی بوده و چون رکن الدّوله به سلطنت رسید، وی را منصب کتابت و وزارت داد و تا سال ٣٣٥ق که وفات یافت در این مقام بود.[١]
[وی کتابی درباره «احکام قرآن» نوشته و با حسن بن عبدالرّحمان حماد قاضی مکاتبه داشته است. منشآت او را مدون کرده بودند و در آن روزگار شهرتی داشت. عباد طالقانی در کلام، حدیث، فقه و ادب زبردست بوده است.]
عباد تمیمی
ابونهشل عَبّاد بن ابی غالب محمّد بن ابی محمّد عبداللّه بن ابی الرّجاء محمّد بن علی بن احمد بن جعفر بن سلیمان بن حیّان تمیمی معدل، [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن ششم هجری.] او از خانواده علم و حدیث بوده و از ابوطاهر احمد بن محمّد بن عمر نقاش، ابومحمّد عبداللّه بن ابی الرّجاء قاضی (جدّ خود) و دیگران حدیث شنیده و ابوسعد سمعانی در سال ٥٣١ق از او استماع حدیث کرده است. او از شیوخ ابوموسی مدینی اصفهانی است.[٢]
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٢٧٥؛ مزارات اصفهان، صص ٢٨٤ و ٢٨٥؛ ذکر اخبار اصبهان، ج٢، ص١٣٨؛ طبقات المحدّثین، ج٤، ص٣٦٦؛ معجم البلدان، ج٤، ص٧؛ وفیات الاعیان، ج١، ص٢٣٢؛ المنتظم، ج٧، ص١٨٤؛ تاریخ تشیع اصفهان، صص ٢١٦ و ٢١٧.
[٢] التّحبیر، ج١، ص٥١١.