اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٦٠ - سیّد عبداللّه حالی اصفهانی
میرزا عبداللّه محزون
میرزا عبداللّه متخلّص به «محزون» فرزند محمّدهادی عالم فاضل و ادیب زاهد شاعر [از ادباء و فضلای قرن دوازدهم هجری] از احفاد شاه عباس ثانی صفوی بوده و در سال ١١٧١ق وفات یافت. قبرش در قبرستان آب بخشان بوده است.[١]
[او کتاب «معین الطّلبه» تألیف: محمّدرضا سبزواری را در دوشنبه ١٠ شوال ١٢٧١ق کتابت نموده و به شماره ٨٦٨١ در کتابخانه آستان قدس رضوی موجود است.[٢]
به نظر می رسد در نقل قول تاریخ وفات از سنگ مزار میرزا عبداللّه محزون اشتباهی رخ داده است.]
سیّد عبداللّه حالی اصفهانی
سیّد عبداللّه حائری اصفهانی متخلّص به «حالی (حسابی) » فرزند سیّد یحیی، [از شعراء و فضلای قرن دوازدهم هجری] از سادات حائری و صاحب فضایل و کمالات باطنی و ظاهری بوده، خط نسخ را نیکو می نوشته و شعر خوب می گفته [است [دیوانش قریب پنج هزار بیت بوده و به سنّ کهولت در سال ١١٢٦ق در اصفهان وفات یافته و در تخت فولاد نزدیک مسجد مصلی مدفون شده است.[٣]
[این بیت از اوست:
زبان خموش و بردن رازم از دل افتاده است ز شمع کشته ام آتش به محفل افتاده است]
[١] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢١٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٩٧.
[٢] فهرست رضوی، ج١٢، ص٤٤٢.
[٣] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٧٨٩ و ٧٩٧؛ تذکره المعاصرین حزین، ص١٩٠؛ تذکره نصرآبادی، ج١، ص٤٨٧؛ صحف ابراهیم، ص١١٢؛ تذکره ریاض الشعراء، ج١، ص٦٧١.