فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٥٨ - اراده در حقتعالى

٢- آنكه مدرك و معلومش از اشرف معلومات عالمين است زيرا چنانچه‌

گفته شد عالم بذات بوده و علمش بذاتش حضورى است و اين نعمت علم از ماسوى‌

منقطع و از داشتنش محروم هستند و پرواضح است كه ذات اقدسش از پربهاءترين‌

و جميل‌ترين موجودات است بنحوى كه براى بهاء و جمالش حدّى نيست و چون‌

عشق و محبّت، نفرت و كراهت رضا و غضب از اوصاف و حالاتى است كه بر علم‌

و ادراك مترتّب مى‌شوند چه آنكه ادراك ملائمات با طبع حالت رضا و حب در

نفس ايجاد نموده و لمس ناملايمات سبب حصول نفرت و كراهت و چه بسا غضب‌

مى‌شود و هرچه بر شدّت ملائمت و نقيضش افزوده شود حالت ظرايه نيز شدّت‌

مى‌يابد لاجرم وقتى مردك و معلوم در كمال جمال و تمام بهاء و از آنطرف علم نيز

در حدّ اعلى بود بحيث لا يتصوّر فوقه مرتبه و مرحله ادراك بنحو اتمّ واقع شده‌

در نتيجه ابتهاج و شوق بغايت قصوى رسيده كه فوق او غير قابل تصوّر است لذا در

حقّ باريتعالى مى‌گوئيم از درك ذاتش مبتهج و بر ذاتش عاشق است بنهج اقوى و

بنحو تمام و كمال.

متن: « ٤٧٨، ٤٧٧، ٤٧٦ »