فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٤٠ - فصل تكلم حقتعالى

لفظى هستند متّحد مى‌شود و دلالت غير لفظى همچون دلالت لفظى واجد آنچه كه‌

در ابراز معنا دخيل است مى‌باشد و اگر هم احيانا در دلالت لفظى امرى يا شيئ‌

باشد كه دلالت غير لفظى فاقد آن باشد همچون صورت اين امر دخلى در دلالت و

اظهار معنا نداشته مگر به حسب اتّفاق و ندرت و از اين طرف اين سنخ دلالت نيز بر

دلالت لفظى مزيّتى ندارد تنها امرى كه در اينها است و دلالت لفظى واجد آن‌

نيست اين است كه دلالت اينها ذاتى است نه عرضى و به واسطه وضع اهل محاوره‌

چنانچه در دلالت لفظى اينطور است و اين امر نيز مرجّح و مزيّتى نيست بلكه مؤكّد

دلالت است، همان دلالتى را كه الفاظ بكمك وضع و قرارداد اهل محاوره بدنبال‌

دارند.

و نتيجتا مى‌گوئيم: تمام انحاء دلالت اعمّ از لفظى يا غير لفظى پرده از

مدلولات الهيّه كه صفات جمال و جلال باشد برمى‌دارند و مقصود از صفات جمال‌

صفات ثبوتيّه است همچون علم، قدرت، حيات، اراده، تكلّم و امثال اينها و از

صفات جلال صفات سلبيّه است نظير جهل، عجز، عدم، جبر و مانند اينها.

متن: « ٤٦٥، ٤٦٤ »