فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٠٦ - فصل در بيان قدرت حقتعالى

تعالى بهذا المعنى بانّه حرّف الكلمة عن موضعها فانّهم اطلقوا الموجب‌

بالكسر و قد حرّف الى الفتح كيف و هو تعالى عندهم عين العلم و

الأرادة و الاختيار فكيف يعتقدون انّ فاعليّته كفا عليّة الشّمس‌

للاشراق او النّار للاحراق.

ترجمه:

فصل در بيان قدرت حقتعالى‌

نور بودن حقتعالى خود دلالت بر قدرتش مى‌كند زيرا فيّاضيّت لازمه نور بوده‌

و اين نور عين مشيّت و شعور است و در دنباله « و لا يلزمنّها حدوث ما انفعل»

مى‌فرمايد:

مقصود از « حدوث » حدوث زمانى در مقدورى است كه قابل اثر باشد ولى‌

متكلّمين در اين معنا مخالفت كرده و در مفهوم قدرت انفكاك متعلّقش از ذات را

در وقتى از اوقات اعتبار كرده‌اند.

ايشان در تعريف قدرت حقتعالى گفته‌اند:

اين تعريف از نظر ما باطلست، زيرا صحّت همان امكان بوده و واجب‌

الوجود بالذّات من جميع الجهات واجب است بنابراين رأى صحيح و قول صواب در

تعريف آن اينستكه بگوئيم:

قدرت بودن فاعل است بطورى كه اگر بخواهد فعل را انجام داده و اگر

نخواهد آنرا ترك كند چنانچه در شعر گفته‌ايم: لكنّ بالفعل الشّعور وجبا الخ.

يعنى شعور بفعل واجب و لازم است و لازمه آن مشيّتى است كه سابقا با

اين عبارت: