هرگز به خاطر خونى كه از ما بر زمين ريختيد و اموالى كه از ما به غارت برديد، شادمان نباشيد؛ چرا كه مصيبت‌هاى بزرگ و ضررهاى سنگينى كه به ما رسيده، سرنوشتى بود كه در كتاب (تقدير الهى براى احياى دين و رسوايى ظالمان) پيش از آفرينش ما، مقدّر شده بود؛ به يقين اين كار براى خداوند آسان است، تا نسبت به آنچه كه از دست شما رفته، اندوهگين نشويد و نسبت به آنچه كه به شما رسيده، شادمان (و مغرور) نگرديد و خداوند هيچ متكبّر مغرورى را دوست ندارد.

خدا نابودتان كند! در انتظار لعنت و عذاب الهى باشيد، گويا نزديك است كه بر شما فرود آيد و بلاهاى آسمانى به شما برسد و شما را به خاطر اعمالتان نابود نمايد و (به كيفر اعمالتان) در همين دنيا به جان يكديگر بيفتيد، سپس در قيامت به خاطر ستمى كه به ما كرديد، در عذاب دردناك الهى جاودانه خواهيد بود. لعنت خدا بر ستمگران باد!

واى بر شما! آيا مى‌دانيد با چه دستى به ما ضربه زديد و با چه افرادى به جنگ با ما برخاستيد و با چه پايى به نبرد ما آمديد؟ شما (در تمام اين تكاپوها) به انگيزه جنگ با ما برخاستيد! قلبهايتان سخت و خشن باد. بر دلها و گوشها و چشمهايتان مهر (عدم هدايت) زده شده و شيطان، زشتى‌ها (و گناهان) را براى شما زينت داده و شما را با آرزوهاى طولانى فريفته و بر چشمهايتان پرده‌اى افكنده، كه ديگر هدايت نخواهيد شد.

اى كوفيان! خدا نابودتان كند! چقدر كينه و دشمنى با رسول خدا داريد كه درصدد انتقام برآمديد و (شما همان كسانى هستيد كه) با برادر رسول خدا، على بن ابى‌طالب- جدّ من- و نيز با فرزندانش كه عترت پيامبر و از پاكان و خوبانند، از درِ پيمان‌شكنى و بى‌وفايى وارد شديد (و آنها را به شهادت رسانديد) تا آنجا كه كسى از شما با افتخار گفت:

ما كسانى هستيم كه على و فرزندان على را با شمشيرهاى هندى و با نيزه‌ها كشتيم و زنان آنها را همانند زنان غير مسلمان به اسارت گرفتيم و با آنها به شدت به جنگ و ستيز برخاستيم».

***

فاطمه صغرى عليها السلام پس از خواندن اين دو بيت، در حالى كه شاعرِ اين ابيات را مورد