عاشورا ريشه‌ها، انگيزه‌ها، رويدادها، پيامدها - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٦ - رمز و راز مماشات عمر با معاويه!

بالا برده و خود را در مقابل قيام‌هاى احتمالى فرزندان پيامبر صلى الله عليه و آله از بنى‌هاشم بيمه كرده بود و از دودمان بنى‌اميّه به عنوان سپر حفاظتى خويش در مقابل طوفان خشم بنى‌هاشم استفاده كرده بود و به همين جهت، به آنان مجال مى‌داد تا با خاطرى آسوده پايه‌هاى حكومت استبدادى خويش را در آن منطقه پهناور و ثروتمند، محكم و استوار سازند. حكومتى كه خون فرزندان پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سالار شهيدان اباعبداللّه الحسين عليه السلام را به ناحق به زمين ريخت و فجايعى را در اسلام مرتكب شد كه هرگز از خاطره‌ها محو نخواهد شد.

اين جريان در زمان عثمان كه خود نيز از بنى‌اميّه بوده است، شتاب بيشترى يافت (كه در فصل بعد به آن پرداخته مى‌شود).

اين جاست كه عمق اين كلام كه

«قُتِلَ الْحُسَيْنُ يَوْمَ السَّقِيفَةِ

؛ امام حسين عليه السلام در همان روز سقيفه به شهادت رسيد» بيشتر آشكار مى‌شود.

مرحوم محقّق اصفهانى در دو بيت بسيار جامع و پر معنى به همين نكته اشاره كرده، مى‌گويد: