دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤١ - ٥/ ١ پر دلترين مردم

و يا افتادن در چاه، باز مى‌دارند و آن‌گاه كه تقدير آيد، بين او و هر خطرى را خالى مى‌كنند».

٤٧١٠. الإرشاد درباره على ٧: و نيز از نشانه‌هاى روشن خداوند متعال در وى با وجود طول مشاركت وى در جنگ‌ها و حضور در ميدان‌هاى جنگ و شمارِ زياد دشمنان شجاع و قهرمانان آنها كه قصد وى كردند و عليه او گِرد آمدند و [با وجود] حيله‌هايشان در ترور وى و تلاشى كه در اين باره انجام دادند اين است كه، هيچ‌گاه به هيچ يك از آنها پشت نكرد و از برابر هيچ كدام، فرار نكرد و از جايش تكان نخورد و از هيچ كدام از همگنانش نهراسيد و جز او، هيچ كس در جنگ، با دشمنى روبه‌رو نشد، مگر آن‌كه لحظه‌اى پايدارى كرد و لحظه‌اى از او روى برگردانْد و زمانى عليه او اقدام كرد و زمانى ديگر، باز ايستاد.

٤٧١١. شرح نهج البلاغة: در شجاعت، باعث شد كه مردم، ياد [دليران‌] پيش از او را فراموش كنند و نام كسانى را كه پس از او آمدند، محو كرد. موقعيّت‌هاى وى در جنگ، مشهور است كه‌تا روز قيامت، ضرب‌المثل است. او دليرى است كه هرگز فرار نكرد و از هيچ سپاهى نهراسيد، و در برابر جنگجويى قرار نگرفت، مگر آن كه وى را كُشت، و هيچ‌گاه ضربه‌اى نزد كه ضربه اوّل وى به ضربه ديگرى نيازمند باشد، و در حديث‌است كه‌ضربه‌هاى وى، تك بود.

هنگامى كه معاويه را به مبارزه طلبيد تا مردم با كشته شدن يكى از آن دو از جنگ آسوده شوند، عمرو به او (معاويه) گفت: با تو رفتارى منصفانه دارد.

معاويه در پاسخ عمرو گفت: از زمانى كه مرا خيرخواهى كرده‌اى، جز اين بار، فريب به كار نگرفتى. آيا مرا به جنگ با ابو الحسن مى‌خوانى، در حالى كه مى‌دانى كه او دليرِ كوبنده است؟ فكر مى‌كنم در انديشه حكومت شام پس از منى.

و عرب به قرار گرفتن در جنگ در برابر او افتخار مى‌كردند؛ امّا افتخار اقوام‌