فرمود: «بنشين اى كميل! هرگاه اين دعا را حفظ كردى، هر شبِ جمعه آن را بخوان، و يا ماهى يك بار بخوان، و يا سالى يك بار بخوان، و يا دستِ كم در عمرت يك بار بخوان كه [در اين صورت‌]، كفايت مى‌شوى، يارى مى‌گردى، روزى داده مى‌شوى و بخشايش را از دست نمى‌دهى.

اى كميل! هم صحبتى طولانى ما، بر ما واجب كرده كه خواست تو را برآورده كنيم».

آن‌گاه فرمود: «بنويس:

بار خدايا! من به [حقّ‌] رحمتت كه همه چيز را در بر مى‌گيرد، از تو درخواست مى‌كنم، و به قدرتت كه به وسيله آن بر همه چيزها چيره‌اى و همه چيزها در برابر آن فروتن‌اند و همه چيزْ در برابر آن خوار است، و به جبروتت كه به وسيله آن، بر همه چيزها غلبه پيدا كرده‌اى، و به عزّتت كه هيچ چيز در برابر آن، تاب مقاومت ندارد، و به عظمتت كه اركان همه چيزها را پُركرده است، و به سلطنتت كه بر همه چيزها برترى دارد، و به ذات خود كه پس از فانى شدن همه چيزها باقى است، و به نام‌هايت كه به وسيله آنها بر اركان همه چيزها غلبه پيدا كرده‌اى، و به دانشت كه به همه چيزْ احاطه دارد، و به نور وجهت كه همه چيز برايش روشن است، اى نور! اى قدّوس! اى اوّلِ اوّلين‌ها و اى آخرِ آخرين‌ها!

بار خدايا! بر من ببخش گناهانى را كه پيوندها را مى‌دَرَند. بار خدايا! بر من ببخش گناهانى را كه سبب فرود آمدن كيفر مى‌شوند. بار خدايا! بر من ببخش گناهانى را كه نعمت‌ها را دگرگون مى‌كنند. بار خدايا! بر من ببخش گناهانى را كه دعا را باز مى‌دارند. بار خدايا! بر من ببخش گناهانى را كه بلا را فرود مى‌آورند. بار خدايا! بر من ببخش گناهانى را كه اميد را قطع مى‌كنند. بار خدايا! بر من ببخش هر گناهى را كه انجام داده‌ام و هر خطايى را كه مرتكب شده‌ام.

بار خدايا! من به ياد تو به تو تقرّب مى‌جويم، و به سوى تو از تو شفاعت مى‌طلبم، و به [حقّ‌] بخششت از تو مى‌خواهم كه مرا به خود نزديك سازى، و شكرت را روزى‌ام گردانى، و يادت را به من الهام نمايى.

بار خدايا! از تو به‌سانِ انسانى فروتن، بى‌ارج و افتاده، درخواست مى‌كنم كه بر من‌