دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦١ - ب حمدهاى او

نمى‌كند. به قدرت خود، برترى يافته و به توانمندى‌اش، نزديك گشته است. پيشى گيرنده در هر پيشكش و بخششى و گشاينده هر گرفتارى و سختى‌اى. او را بر بخشش كرمش و فراوانى نعمتش سپاس مى‌گويم و براى دستيابى به خشنودى‌اش و رضايت به حكمش از او يارى مى‌جويم. به او ايمان دارم و با يقين بر او توكّل مى‌كنم.

٤٢٩٨. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه از رحمتش نا اميدى نيست، و هيچ جا از نعمتش خالى نيست، و از بخشش او نااميدى وجود ندارد و از بندگى‌اش سربرتافتنى نيست؛ همو كه رحمتش پايدار است و نعمتش پايان نمى‌پذيرد.

٤٢٩٩. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه سپاس را ويژه خود ساخت و آن را بر همه بندگانش واجب گرداند؛ آن كه اختيار هر چيزى در يدِ قدرت اوست و سرانجام هر چيزى به سوى اوست؛ آن كه در فرمانروايى‌اش قوى است و در عين جبروتش پُرلطف است. از آنچه كه مى‌بخشد، مانعى نيست و براى آنچه كه منع مى‌كند، دهنده‌اى وجود ندارد. آفريننده آفريده‌ها به قدرت خويش و مسخّر سازنده آنان، طبق خواست خويش است. وفا كننده به پيمان، راستْ وعده، سخت مجازات و پُرثواب است.

او را سپاس مى‌گويم و از او بر نعمت‌هايى كه جز او كُنه آنها را نمى‌داند، يارى مى‌جويم و چون تسليم شونده به قدرت او بر او توكّل مى‌كنم و از هر توان و قدرتى جز توان و قدرت او بيزارى مى‌جويم.

٤٣٠٠. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه پيوند زننده شُكر به نعمت و نعمت به شكر است. او را بر نعمت‌هايش سپاس مى‌گوييم، همچنان كه بر بلاهايش سپاس مى‌گوييم، و از او بر اين نفس‌هاى كندرو به سوى آنچه بدان امر شده‌اند، و تندرو به سوى آنچه كه از آن نهى شده‌اند، يارى مى‌جوييم، و از هر عملى كه دانش او بدان احاطه دارد و كتابش آن را برشمرده، طلب بخشش مى‌كنيم.