دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥٣ - ٣/ ٢ قرآنشناسى

٤٩٠٢. امام على ٧: پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد. سوگند به خدا، آيه‌اى در قرآن نيست، مگر آن كه من مى‌دانم درباره چه كسى و در كجا نازل شده است: در صحرا و يا در كوه. پروردگار من، به من، دلى زيرك و زبانى گويا بخشيده است.

٤٩٠٣. امام على ٧: اى مردم! دانش، به سرعتْ باز گرفته مى‌شود و نزديك است كه مرا از دست بدهيد. پس، از من بپرسيد؛ چرا كه هيچ آيه‌اى از كتاب خدا را از من نمى‌پرسيد، مگر آن كه از آن به شما خبر خواهم داد كه درباره چه چيزى نازل شده است، و شما پس از من، كسى را نخواهيد يافت كه براى شما [اين چنين‌] سخن گويد.

٤٩٠٤. امام على ٧: اى مردم! پيش از آن كه مرا از دست دهيد، از من بپرسيد. سوگند به خدا، در درون قرآن، آيه‌اى نيست كه شأن نزول، جاى نزول و هدف از نزول آن برايم پوشيده باشد.

٤٩٠٥. امام على ٧: اى مردم! از من بپرسيد؛ چرا كه پس از من، كسى را نخواهيد يافت كه از من نسبت به آنچه درباره‌اش مى‌پرسيد، داناتر باشد، و كسى را نخواهيد يافت كه از من به آنچه درون قرآن است، داناتر باشد. پس، از من بپرسيد.

٤٩٠٦. امام على ٧: آيه‌اى از قرآن بر پيامبر خدا نازل نشد، مگر آن كه مرا به خواندنش وا داشت، و آن را بر من املا كرد، و من به خطّ خودم آن را نوشتم، و تأويل و تفسير، ناسخ و منسوخ، محكم و متشابه، و خاص و عامّ آن را به من آموخت.