دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٠١ - ١/ ٧ املاى پيامبر و نوشتن على

٤٨٠٢. امام صادق ٧: پيامبر خدا، على ٧ را خواست و دفترى هم درخواست كرد و [مطالب‌] درون آن را به وى املا كرد.

٤٨٠٣. امام صادق ٧: به راستى كه نزد ما چيزى است كه با وجود آن، نيازى به مردم پيدا نمى‌كنيم و اين مردم‌اند كه به ما نياز پيدا مى‌كنند. نزد ما كتابى است به املاى پيامبر خدا و دست‌خطّ على ٧؛ نوشته‌اى كه در آن، [حكم‌] هر حلال و حرامى هست.

٤٨٠٤. امام على ٧: اگر مَسندى براى من نهاده شود و حقّم شناخته شود، نوشته‌اى براى شما خواهم آورد كه پيامبر خدا آن را بر من املا كرد و من نوشتم.

٤٨٠٥. الكافى به نقل از مُعَلَّى بن خُنَيس: در خدمت امام صادق ٧ بودم كه محمّد بن عبداللّه‌[١] آمد و سلام كرد و رفت. امام صادق ٧ نسبت به او دلسوزى كرد و چشمانش اشك‌آلود شد. به وى گفتم: ديدم كه با او رفتارى كردى كه معمولًا انجام نمى‌دهى؟

فرمود: «دلم برايش سوخت؛ چون وى به كارى دست مى‌زند كه صلاحيتش را ندارد و در كتاب على ٧ نيافتم كه وى از خليفگان و پادشاهان اين امّت باشد».

٤٨٠٦. الكافى به نقل از عبد الرحمن بن ابى عبد اللّه: از امام صادق ٧ درباره نعش مردان و زنان، در هنگامى كه يك جا جمع آيد، پرسيدم. فرمود: «بر اساس كتاب على ٧، مردان، جلو قرار مى‌گيرند».

[١] از نوادگان امام حسن ٧ كه ادّعاى مهدويت كرد و كشته شد. او محمّد بن عبد اللّه بن حسن بن حسن بن امير المؤمنين على ٨ است.