دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٣ - ٤/ ٣ ٥ گوناگون

و چون اين كلامش هنگامى كه فرياد كسى را كه مى‌گفت: «من مظلومم» شنيد، فرمود: «بيا با هم بناليم؛ چون من همواره مظلوم بوده‌ام».

و چون كلامش كه: «و او مى‌دانست كه جايگاه من از حكومت، چون محور آسياب به آسياب است».

و كلامش كه: «ميراثم را غارت شده مى‌بينم».

و كلامش كه: «آن دو ظرف ما را برگرداندند و مردم را بر دوش ما سوار كردند».

و كلامش كه: «ما را حقّى است. اگر بدهند، مى‌گيريم، و اگر بازمان دارند، بر پشت شترانْ سوار مى‌شويم، گرچه شبْ طولانى باشد».

و كلامش كه: «همواره ديگران را بر من مقدّم داشته‌اند و از آنچه حقّم بود و شايسته آن بودم، دورم ساختند.

ر. ك: ج ٩ ص ٤٥٥ (شكيبايى با خار در چشم).

ج ٦ ص ٥٥٧ (شِكوه امام از نافرمانى يارانش).

ج ٧ ص ١٨٧ (در آرزوى شهادت)

و ص ٢٥٣ (خبر دادن پيامبر از شهادت على)

و ص ٢٧٣ (آن شقى‌ترين در انتظار چيست؟)

ج ١٢ ص ٤٧٥ (نيرنگ‌هاى دشمنان امام على براى خاموش كردن نور او).