دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٨٩ - ٣/ ٤ پيشواى مجاهدان
مكّه)، پسرش ابو سعيد، و برادرانش خالد و مخلّد و كلده و مَحالس، [نيز] عبد الرحمن بن حميد بن زهره، حكم بن اخنس بن شريق ثقفى، وليد بن ارطات، اميّة بن ابى حذيفه، ارطات بن شُرَحْبيل، هشام بن اميّه، مسافع، عمرو بن عبد اللّه جُمْحى، بِشر بن مالك مغافرى، صواب (آزاد شده عبد الدار)، ابو حذيفة بن مغيره، قاسط بن شريح عبدى، مغيرة بن مغيره و كسان ديگر كه پس از شكست دادنشان، آنها را كشت.
در فرار كردن عمر و عثمان [پس از غافلگير شدن مسلمانان در احد]، ترديدى نيست و تنها درباره ابو بكر، بحث است كه آيا تا زمان گشايش كار، صبر كرد و يا او هم فرار كرد.
و در جنگ احزاب، على ٧ اين افراد را به قتل رساند: عمرو بن عبد وُد و پسرش، [نيز] نوفل بن عبد اللّه بن مغيره، منبه بن عثمان عبدرى و هُبَيرة بن ابى هبيره مخزومى. در اين هنگام، توفان وزيدن گرفت و كافران، فرار كردند.
و در جنگ حُنَين، چهل نفر را كشت كه دليرترينِ آنان ابو جرول بود كه على ٧ وى را به دو بخش بزرگ، شقّه كرد و با ضربهاى كه زد، كلاهخود، عمامه (دستار)، زره و بدنش را تا كوهه زين به دو نيمه كرد و البته مورّخان، در نام وى اختلاف كردهاند.
و او در جنگ حنين، در بين ٢٤ هزار شمشيرزن دشمن، مقاومت كرد تا آن كه از آسمان، يارى رسيد.
و در جنگ ذات السلاسل، هفت نفر از سرسختان را به هلاكت رساند كه آخرين آنان و سرسختترينشان، سعيد بن مالك عجلى بود.
و در جنگ بنى نضير، يازده نفر از جمله غُرور را كُشت و در جنگ با