دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٩ - ٣/ ٣ ١٤ دعاهاى منظوم امام

بار خدايا! زبير بن عوام، خويشىِ مرا قطع كرد و بيعت مرا شكست و دشمن مرا يارى كرد و عليه من جنگ به راه انداخت، در حالى كه خود مى‌داند كه ستمگر است. مرا از نيرنگ او پاس بدار؛ هر طور كه مى‌خواهى و هر جا كه مى‌خواهى».

٤٤٦٦. امام على ٧ هنگامى كه در صِفّين، بر گروهى از شاميان گذشت:

بار خدايا! آنان، حق را رد كردند. پس جمعشان را بگسل و اتّحادشان را به هم بزن و به خاطر خطاهايشان، آنان را هلاك كن. والبته آن كه را تو دوست مى‌دارى، خوار نمى‌گردد، و آن كه را تو دشمن مى‌دارى، عزيز نمى‌گردد.

٤٤٦٧. امام باقر ٧: على ٧ بر خوارجْ نفرين مى‌كرد و مى‌گفت: «بار خدايا! اى پروردگارِ خانه آباد، و سقف برافراشته، و درياى انباشته، و كتاب نگاشته! از تو پيروزى بر اينان را مى‌خواهم كه كتاب تو را پشتِ سر خود افكندند و براى سركشى بر تو از امّت احمد، جدا شدند».

٣/١٤-٣

دعاهاى منظوم امام‌

٤٤٦٨. امام على ٧ در ديوان منسوب به ايشان:

سپاس از آنِ توست، اى صاحب بخشش و بزرگى و برترى‌

فرخنده‌اى، به هر كس كه بخواهى مى‌دهى، و از هر كس كه بخواهى، دريغ مى‌كنى‌