٤٤٣٩. امام على ٧ در سخنرانى روز عيد قربان، پس از تكبير: خدا بزرگ است. خدا بزرگ است. خدايى جز خداى يگانه نيست. خدا بزرگ است. خدا بزرگ است. سپاس، از آنِ خداست. خدا بزرگ است بر آنچه كه ما را هدايت كرد و شكر براى اوست، به خاطر آنچه كه ما را بدان آزمود. سپاس، از آنِ خداست براى آنچه كه از چارپايان اهلى به ما روزى كرد.

خدا بزرگ است؛ اندازه عرشش و خشنودى‌اش و مركب كلماتش و شمار قطرات باران آسمان‌هايش، و قطرات آب درياهايش. بهترينِ نام‌ها از آنِ اوست، و در دنيا و آخرت، سپاسْ او راست تا خشنود شود و حتى پس از خشنودى، او همان بلندمرتبه بزرگ است.

خدا بزرگ است؛ بزرگ و متكبّر؛ خدايى عزيز و عزّتمند؛ مهربانى كه با عنايت و پُرلطف، توبه را مى‌پذيرد و از گناهان در مى‌گذرد، و پس از توانايى مى‌بخشد، و جز گروه گم‌راه، كسى از رحمت او نا اميد نمى‌گردد.

خدا بزرگ است؛ از سرِ اخلاص [مى‌گويم كه‌] خدايى جز خداى يكتا نيست. منزّه است خداوند، صبحگاهان و شامگاهان. سپاس، از آنِ خداست. او را سپاس مى‌گوييم، از او يارى مى‌جوييم، از او آمرزش مى‌طلبيم و از او هدايت مى‌خواهيم؛ و گواهى مى‌دهم كه خدايى جز خداى يگانه نيست. تنهاست و شريكى براى او نيست و محمّد ٦ بنده و فرستاده اوست.

هر كس خدا و پيامبرش را پيروى كند، هدايت يافته است و به رستگارى بزرگى رسيده است، و هر كس آنان را نافرمانى نمايد، به گم‌راهى دور و درازى گرفتار آمده است.

م- هنگام ختم قرآن‌

٤٤٤٠. امام زين العابدين ٧: امير مؤمنان، هرگاه قرآن را ختم مى‌كرد، مى‌گفت: «بار خدايا! سينه‌ام را با قرآن، فراخ ساز و تنم را با قرآن به كار گير، ديده‌ام را با قرآن بينا گردان، زبانم را با قرآن، گويا ساز و تا هنگامى كه مرا زنده نگه مى‌دارى، در [كار] قرآن، يارى‌ام كن؛ چرا كه جز با تو قدرت و توانى نيست.

٤٤٤١. كنز العمّال به نقل از زِرّ بن حُبَيش: قرآن را از آغاز تا پايان، پيش على بن ابى طالب ٧ خواندم. هنگامى كه به سوره‌هاى «حواميم» رسيدم، فرمود: «به عروس‌هاى قرآن‌