٤٤٣٦. امام على ٧ در قنوت خود در مسجد بنى كاهل: بار خدايا! ما از تو كمك مى‌خواهيم، طلب بخشش مى‌كنيم و درخواست هدايت داريم، به تو ايمان داريم و بر تو توكّل مى‌كنيم و بر خوبى‌ها ثنايت مى‌گوييم و به تو كفر نمى‌ورزيم و آن را كه منكر توست، ترك مى‌كنيم و رهايش مى‌سازيم.

بار خدايا! تو را مى‌پرستيم، براى تو نماز مى‌خوانيم و سجده مى‌كنيم و براى تو سعى مى‌كنيم و به سوى طاعت تو مى‌شتابيم و رحمت تو را اميد مى‌بريم و از عذابت مى‌ترسيم؛ چرا كه عذابت سزاوار كافران است.

بار خدايا! با آنان كه هدايت كردى، هدايتمان كن و در جمع آنان كه عافيتشان دادى، عافيتمان ده و با آنان كه دوستشان داشتى، دوستمان بدار و آنچه را كه عنايت كردى، براى‌ما مبارك‌ساز و از شرّ آنچه‌كه‌حكم كردى، محفوظمان دار؛ چون كه تو حكم مى‌كنى و كسى بر تو حكم نمى‌كند.

همانا آن كه تو دوستش بدارى، ذليل نمى‌گردد و آن كه تو دشمنش بدارى، عزت نمى‌يابد. پروردگارا! مبارك و بلندمرتبه‌اى. از تو طلب بخشش مى‌كنم و به سوى تو برمى‌گردم.

«پروردگارا! اگر فراموش كرديم يا به خطا رفتيم، بر ما مگير. پروردگارا! هيچ بارگرانى را بر [دوش‌] ما مگذار؛ آن گونه كه بر [دوش‌] كسانى كه پيش از ما بودند، نهادى. پروردگارا! آنچه تاب آن را نداريم، بر ما تحميل مكن و از ما درگذر و ما را ببخشاى و بر ما رحمت آور. سرور ما تويى. پس ما را برگروه كافران، پيروز كن».

ك- در قنوت نماز وَتْر

٤٤٣٧. امام على ٧: بار خدايا! با تقدير و با تدبير و با بصيرت و بدون كوتاهى مرا آفريدى، و به قدرت و توان خود، مرا از تاريكى‌هاى سه‌گانه بيرونم آوردى. در دنيا تلاش مى‌كنم، گِرد مى‌آورم و آن‌گاه از آن جدا مى‌شوم. در دنيا به من آب و نان دادى و ديدم را به هدايت، بينا ساختى. چه نيك پروردگار و مولايى، تو.

اى آن كه اكرامم كردى و شريفم داشتى و نعمتم دادى! از زقّوم‌[١] به تو پناه مى‌برم و از حَميم‌[٢] به تو پناه مى‌برم، از بسترى در آتش، در بين طبقه‌هاى آتش، در سايه‌هاى آتش، در روز آتش به تو پناه مى‌برم، اى پروردگار آتش!

بار خدايا! از تو بسترى در بهشت در بين نهرها، درخت‌ها، ميوه‌ها، گُل‌ها، خدمتكاران و همسرانِ آن‌جا مى‌خواهم.

اى خداى من! از تو كمال ايمان، تمامت يقين و توكّل راستين بر تو و خوش گمانى در حقّ تو را مى‌طلبم.

اى سرور من! نيكى‌هاى مرا دو چندان، نمازم را خاشعانه، دعايم را به اجابتْ رسيده، عملم را پذيرفته، تلاشم را قدرْ شناخته، و گناهم را بخشيده قرار ده، و از طرف خويش، شادابى و سرور به من عطا كن و بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست.

[١]. زقّوم به ميوه‌اى تلخ در جهنم و حميم به آب بسيار داغِ دوزخ، اطلاق مى‌شود.( م)

[٢]. زقّوم به ميوه‌اى تلخ در جهنم و حميم به آب بسيار داغِ دوزخ، اطلاق مى‌شود.( م)