دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٥ - ز هنگامى كه به خورشيد مىنگريست

بارخدايا! توفيق توبه بما بده، و از بينوايى حفظمان كن، و شكر نعمتت را روزى‌مان گردان و بهترين جامه سلامت را برما بپوشان، و با تكميل نمودن فرمانبرى ما از خويش در اين ماه، منّت خود را بر ما تمام كن كه تو مهربان و ستوده‌اى.

ز- هنگامى كه به خورشيد مى‌نگريست‌

٤٤١٨. امام على ٧ هنگامى كه به خورشيد مى‌نگريست: اى خورشيد نوتصوير! اى معجزه تقدير! اى آن كه براى بهره‌گيرى ساكنان شهرها، چراغى براى ديدن، قرار داده شده است! طلوع تو زندگى و غروب تو مرگ است. هرگاه طلوع كنى، براى كار بزرگى است و هر زمان برگردى، به جايى محفوظ برمى‌گردى. از آن كس كه آسمان را به وسيله تو آراسته، و به تو لباس نور پوشانده، پايه‌هاى طلوع‌گاه را براى تو شكافته، و با نور درخشان، تو را پوشانده است به گونه‌اى كه هيچ چيز بر تو اشراف پيدا نمى‌كند، جز آن كه از بين مى‌رود، و انسانى با تو روبه رو نمى‌گردد، جز آن كه مى‌سوزد، در خواست مى‌كنم كه [بركت‌] به وجود تو به ما سلامت و دفع گرفتارى، بازگشت غريبان ما و گشايش ناراحتى‌ها را ببخشد، ما را از لغزش و پيروى هوس و همراهى با پستى نگه دارد، و بر ما با طولانى‌ترين عمر و بهترين عمل، منّت نهد و تو را براى سرنوشت جديد و خوش‌بختى قرار دهد كه در آن به ما لباس سلامت بخشد و براى ما دفع كيفر را ضمانت كند.

بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمد درود فرست، و نعمت‌هايت را كه به ما دادى بر ما كامل كن، و بخشش‌هايى را كه براى ما در نظر گرفتى، نگه‌دار. تو صاحب احسان و بخشنده بخشش‌هايى، بسيار قدرتمندى و هر چه بخواهى، انجام مى‌دهى.

و سپاسْ خدايى را كه پروردگار جهانيان است كه او ما را بَسنده و بهترين وكيل است.