خِرَدها در امواج بى‌كران درك او درمانده‌اند، و ذهن‌ها از احاطه بر چگونگى ازلى بودن او سرگشته شده‌اند، و فهم‌ها از آگاهى بر اوصاف قدرت او محروم گشته‌اند، و ذهن‌ها در ژرفاى افلاك ملكوت او غرق گرديده‌اند.

به نعمت دادن‌ها توانمند است، در بزرگى دست نيافتنى است، و مالك چيزهاست. نه روزگارْ او را فرسوده مى‌كند و نه وصفى بر او شمول دارد.

گردنكشان در ژرفناى قرارگاه خود، در برابرش فروتن‌اند، و كوه‌هاى سر به فلك كشيده، در منتها اليه ستيغ خود، به فرمانش رام‌اند.

همه چيزها را بر پروردگارى خود، و ناتوانى آنها را بر قدرت خويش، و آفريده‌شدنشان را برقديم بودن خويش، و ناپايدارى آنها را بر بقاى خويش گواه گرفته است. هيچ چيزى از ديد او راه گريز ندارد، و از حيطه قدرت او راه خروج ندارد، و از شمارش شدن به وسيله او راه پوشيده ماندن ندارد، و از سُلطه او بر خويش راه امتناع ندارد.

استوارى آفرينش براى نشانه بر او، و تركيب طبايع براى دلالت بر او، و حدوث خلقت براى قديم بودن او، و استوارى ساخته‌ها براى اعتبار او بسنده است. هيچ حدّى به او منسوب نيست، و هيچ نمونه‌اى [از او] براى مَثَل زدن وجود ندارد، و هيچ چيزى از او پوشيده نيست. او از اين كه به چيزى مثال زده شود و نيز از اوصاف آفريده‌ها، بسى والاتر است.

منزّه است خدايى كه دنيا را براى ناپايدارى و نابودى آفريده است و آخرت را براى ماندگارى و جاودانگى.

منزّه است خدايى كه هر چه مى‌دهد، او را كم نمى‌آيد و بلكه درخشان‌تر مى‌كند، اگر چه در گستردگى از آرزو هم بگذرد و به نهايت برسد، و هرگاه داورى كند، در داورى‌اش ستم نمى‌ورزد.

منزّه است خدايى كه آنچه حكم كرده، رد نمى‌شود، و آنچه مقرّر داشته، تغيير نمى‌يابد، و آنچه داده، بازداشته نمى‌شود، اشتباه نمى‌كند و فراموش نمى‌كند، شتاب نمى‌كند، بلكه فرصت مى‌دهد، مى‌گذرد، مى‌آمرزد، رحم مى‌كند و صبر مى‌كند، و درباره آنچه انجام مى‌دهد، پرس و جو نمى‌شود، حالْ آن كه مردم، مورد بازخواست قرار مى‌گيرند.