دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٣ - ج در دل شب

جرئت من بر نافرمانى‌ات و انجام دادن حرام‌هايت قرار مده. بار خدايا! از من نابودى، دستْ‌تنگى، گرفتارى، بد سرنوشتى، ملامت دشمن و ناخوشايندى را، چه در مال و چه در جانم دور ساز.

٤٤٠٨. امام على ٧: هر كس وارد صبح شود و اين جملات را نگويد، بيم از دست دادن روزى بر وى مى‌رود. آن جملات، اينها هستند: سپاسْ خدايى راست كه خود را بر من شناسانْد و مرا كورْ دل رها نكرد. سپاسْ خدايى راست كه مرا از امّت محمد ٦ قرار داد. سپاسْ خدايى راست كه روزى‌ام را در دست خويش قرار داد و در دست مردم، قرار نداد. سپاسْ خدايى راست كه عيب‌هايم را پوشاند و بين مردم، رسوايم نگردانْد.

ر. ك: ص ٢٢١ (پس از نماز صبح).

ب شامگاهان‌

٤٤٠٩. امام على ٧ در شامگاهان: شكرگزار خداوند، صبح كرديم و سپاسگزار به شام درآمديم. سپاسْ تو راست، چنان كه به شام در آمديم، مسلمان و بر حالِ سلامت.

ج در دل شب‌

٤٤١٠. امام على ٧ در دل شب: خداى من! چه گناهان بزرگى را [كه از من سر زد] بردبارى نمودى و آنها را با نعمت‌هايت پاسخ دادى! و چه بسيار نافرمانى‌هايى كه به كَرَمت، از آشكارسازى آنها گذشتى. خداى من! اگر در نافرمانى تو عمرم طولانى گردد و در نامه عمل، گناهم بزرگ شود، من جز بخشش تو را آرزومند نخواهم بود و جز خشنودى تو را اميدوار نخواهم گشت ....

خداى من! وقتى درباره گذشت تو مى‌انديشم، خطاهايم در نظرم كوچك مى‌گردند. آن‌گاه، عظمت بازخواست تو را به ياد مى‌آورم، و گرفتارى‌ام بزرگ مى‌نمايد ... آه از آن وقت كه من در نامه عمل، بدى‌اى را بخوانم كه فراموش كرده‌ام و تو آن را به شمار آورده‌اى و مى‌فرمايى: «بگيريدش!».