دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٩ - ى آمرزشخواهى

مرد رفت و بار ديگر برگشت و گفت: اى امير مؤمنان! من بسيارْ طلب آمرزش از خداوند كردم؛ ولى گشايشى در آنچه كه بدان گرفتارم، نديدم.

به وى فرمود: «شايد تو خوب آمرزش نمى‌طلبى؟».

[مرد] گفت: به من ياد بده.

فرمود: «نيتت را خالص كن و پروردگارت را اطاعت كن و بگو: بارخدايا! من از هر گناهى كه به عافيت تو بدنم بر انجام دادن آن توان يافته است، و يا به خاطر وفور نعمتت قدرتم بدان رسيده، و يا به خاطر فراوانى رزقت، بدان دست يافته‌ام و يا به هنگام ترس از آن گناه، به امان تو تكيه كرده‌ام و به صبورى‌ات اعتماد نموده‌ام و بر كرامت گذشتت پناه جُسته‌ام، طلب آمرزش مى‌كنم.

بارخدايا! طلب آمرزش مى‌كنم از هر گناهى كه در آن به امانتم خيانت كرده‌ام و يا به خودم ظلم كرده‌ام و يا لذّتم را در آن، پيش داشته‌ام و يا شهوتم را برگزيده‌ام و يا براى ديگران در آن كار، سعايت كرده‌ام و يا پيروانم را در آن، گمراه كرده‌ام و يا به پشتيبانى حيله‌گرى‌ام بر آن، غالب شده‌ام و يا رو در روى مولايم، در آن كار وارد شده‌ام، ولى بر مؤاخذه كار، تعجيل نكرده است؛ زيرا كه تو به‌خاطر نافرمانى من ناخشنودى و آن را از من نمى‌خواهى.

با آن كه بر اختيارداشتن من و كاربُرد اراده و خواستم آگاهى داشتى، با من مدارا كردى و در آن كار، به جبر، واردم نساختى و به قهر، وادارم نكردى و در آن، بر من، هيچ ستم نكردى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

اى يار من در سختى‌هايم! اى هم‌نشين من در تنهايى‌هايم! اى نگهبان من در غربت‌هايم! اى ولىّ من در بهره‌مندى‌هايم! اى گشاينده غم‌هايم! اى شنونده دعايم! اى مهربان بر اشك‌هايم! اى درگذرنده از خطاهايم! اى خداى حقيقى‌ام! اى ستون اعتمادم! اى اميدم در تنگى‌ها! اى مولاى مهربان! اى پروردگار كعبه! با گشايشى نزديك و استوار از پيش خود، مرا از گردنه تنگى‌ها به گستره راه، خارج كن، و هر سختى وتنگى را از من باز گشا، و در آنچه كه توانمندم و يا ناتوانم، مرا بسنده باش.