فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٩٤ - همراهى با پيامبر
روشن به چشم مىآيند كه بنابر آنها هر قوم و امّتى را راهنما و امامى بايسته است (رعد/ ٨؛ فاطر/ ٢٢). نيز آياتى از قرآن درباره ماجراى نصب امام على (ع) به امامت نازل شدهاند (مائده/ ٣ و ٦٧) احاديث نيز در اين باره فراواناند. از آن جمله است روايتى كه شيعه و سنّى نقل كردهاند: «هر كس بميرد و امام زمان خويش را نشناسد، به حال جاهليّت مرده است.» (موسوعة الامام المهدى، ٩؛ دلائل الصّدق، ٢/ ٦؛ الغدير، ١٠/ ٣٥٩ و ٣٦٠ به نقل از بداية المعارف الالهيّه، ٢/ ١٧) همچنين است حديث مشهور ثقلين و نظائر آن. (حديث ثقلين)
***
امام على (ع): نخستين امام شيعيان
نام مباركش على و جدّ ارجمندش عبدالمطّلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصى و پسر عمو و داماد پيامبر اسلام ٦ است. روز جمعه ١٣ رجب سال ٣٠ عام الفيل- ده سال پيش از بعثت- در كعبه زاده شد و مادرش فاطمه بنت اسد است (مصنفات شيخ مفيد، ١١/ ٥). كنيه شريفش ابوالحسن و ابوتراب و از مشهورترين القابش مرتضى و اسد اللّه است. حضرت على (ع) حدود بيست و نه سال امامت كرد.
همراهى با پيامبر ٦:
چون مكه دچار خشكسالى شد و ابوطالب (ع) به تنگى معيشت افتاد، پيامبر ٦ على (ع) را پيش خود برد و پرورش و تربيت او را بر عهده گرفت. امام على (ع) حدود سى و پنج سال كنار پيامبر خدا بود و هيچ گاه از او جدا نشد. آن گاه كه خداوند، پيامبر را مأمور كرد كه دعوت خويش را آشكار كند، نخستين كسى كه به صراحت از او پشتيبانى كرد و براى يارىاش پا پيش نهاد، امام على (ع) بود. (آيه انذار) پيامبر ٦ همان گاه، او را به گونه رسمى؛ وصىّ و خليفه خويش خواند (تاريخ طبرى، ٢/ ٦٣ و ٦٤). با گسترش روز افزون اسلام، در سال ١٣ بعثت كفار قريش خطر را احساس كردند و توطئه قتل پيامبر ٦ را طرح ريختند. على (ع)- كه در اين هنگام بيست و سه ساله بود- در شب توطئه، به جاى پيامبر ٦ در بستر خوابيد و جان خويش را به خطر انداخت و زمينه هجرت پيامبر ٦ به مدينه را فراهم ساخت.