فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٥٧ - منازل برزخى
در آياتى پرشمار به نظم و انسجام خردمندانه جهان پرداخته و به ضرورت وجود عالم، ناظم و خالق يگانه اشارت برده است (يونس/ ٦؛ فصّلت/ ٥٣؛ آل عمران/ ١٩٠؛ بقره/ ١٦٤؛ الذّاريات/ ٢٠ و ٢١).
برهان نظم پيشينهاى بلند در ذهن انسان دارد. امام صادق (ع) نيز در حديث مشهور «توحيد مفضّل» از اين برهان سخن گفته و به اثبات وجود خدا پرداخته است (بحارالانوار، ٣/ ٥٧).
***
برزخ: جهان ميان دنيا و آخرت
بنابر آموزههاى دينى، چون آدمى مىميرد، روح از كالبد او جدا مىشود و به عالم برزخ مىرود و در آن سراى همچنان به حيات خويش ادامه مىدهد. اگر ميّت اهل ايمان و نيكى باشد، در عالم برزخ به آسايش و فراخى و نعمت مىرسد و اگر اهل كفر يا گناه و زشتى باشد، كيفر مىبيند.
زندگى برزخى واسطهاى است ميان دنيا و آخرت و تا قيامت ادامه دارد. آيات و رواياتى پرشمار به موضوع برزخ پرداخته و از چگونگى زندگى برزخيان سخن گفتهاند (معاد، فلسفى/ ٢٦٣). روح انسان با پايان زندگى دنيايى، به جسم لطيفى راه مىيابد كه از بسيارى عوارض جسمانى و مادّى بركنار است؛ امّا از آن رو كه شبيه جسم مادّى عنصرى است، آن را «بدن» يا «قالب مثالى» گويند. اين جسم نه كاملًا مجرّد است و نه مادّى؛ بلكه داراى تجرّد برزخى است. راه يافتن به حقيقت برزخ- همانند جهان آخرت- از توان آدمى بيرون است؛ زيرا مرتبهاى است فراتر از دنيا و محيط بر آن. با اين حال، مىتوان برزخ را به حالت خواب مانند كرد- چنانكه روايات چنين كردهاند (بحارالانوار، ٦/ ٢٧١). روح آدمى، در اين حالت از قالب بدن مثالى پر مىكشد و به اين سو و آن سو مىرود و گاه مناظرى زيبا مىبيند و به نعمت مىرسد و گاه مناظرى هولناك مىبيند و به هراس مىافتد.
منازل برزخى:
روح در عالم برزخ به منازلى پا مىگذارد؛ مانند سؤال قبر، فشار قبر، ورود به بهشت يا دوزخ. اينكه چرا انسان مىبايد پيش از راه يافتن به سراى آخرت، در برزخ جاى گيرد، علل متعدّدى دارد. از آن جمله است اينكه ميان دنيا و