فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٦٢ - بهشت جاى ابدى رستگاران در جهان آخرت
نظر به اصلاح خُلق و خوى مردمان دارد و ارزشهاى اخلاقى را هدف گرفته است؛ چونان كه پيامبر اسلام ٦ فرموده است: «جز اين نيست كه من براى به كمال رسانيدن مكارم اخلاق برانگيخته شدم.» (مستدرك الوسائل، ١١/ ١٨٧)
***
بهشت: جاى ابدى رستگاران در جهان آخرت
جايى است خوش آب و هوا و فراخ و پُر نعمت و آراسته كه نيكوكاران پس از مرگ، در آن جاودانه مىشوند (فرهنگ معين). در نظرگاه قرآن، مؤمنان و صالحان سرانجام به جايى ابدى به نام «جنّت» مىروند و زندگى پرنعمت و خوشى را در پيش مىگيرند. بنابر آيات قرآن، اين وعده الهى، قطعى است (مريم/ ٦١). از نامهاى ديگر بهشت مىتوان به فردوس، جنّة المأوى، جنّة النّعيم، جنة الخلد و جنة عدن اشاره كرد (ص/ ٥٠). قرآن از دو بهشت ياد كرده است: يكى در عالم برزخ كه موقّت است و ديگر در آن جهان كه جاودان است (الرّحمن، ٤٦؛ پيام قرآن، ٦/ ٣٣٤). بنابر روايات بزرگان معصوم (ع) مناظر بهشت هر چشمى را خيره مىكنند و نعمتهايش پايان نمىپذيرند و شادىاش از ميان نمىرود و اقامت در آنجا هميشگى است. كسى در آنجا آسيب نمىبيند و هراسى ندارد و زندگى در آنجا به كام بهشتيان است (ميزان الحكمة، ١/ ٤٣٤ و ٢٦٢٤؛ پيام قرآن، ٦/ ٣٠٤- ٢٢٩). قرآن كريم، بهشت را ابدى و ماندگار خوانده (فرقان/ ١٥ و ١٦) و وسعت آن را به اندازه زمين و آسمان دانسته است (آل عمران/ ١٣٣).
اينكه برخى نعمتهاى بهشتى، مادّىاند، موجب شده است كه مشهور بر آن روند كه بهشت، مكانى جسمانى است (گوهر مراد، ٦٦٠؛ پيام قرآن، ٦/ ٣٣٦- ٣٢٣). البتّه اين مكان، در ظواهر عالم جسمانى ما نيست؛ بلكه در حجب آسمانها و زمين است. از اين رو است كه بهشت آشكار نمىشود مگر پس از ويران شدن اين عالم جسمانى و فساد و اضمحلال اجرام سماوى و به پايان رسيدن دنيا (الشّواهد الرّبويّة، ٣٠٠؛ پيام قرآن، ٦/ ٣٤٤- ٣٣٨).
همچنين مشهور بر آن رفتهاند كه بهشت