ميان دو قبيله اوس و خزرج را حل كرد و بدين سان، در امنيّت و آرامش توانست مردم را از تعاليم آسمانى خويش بهره‌مند سازد. اساس حكومت پيامبر ٦ بر برادرى و يگانگى مسلمانان بود. پيامبر ٦ بدين موضوع بسيار ارج مى‌نهاد و حتّى ميان مسلمانان، يك به يك، عقد اخوّت برقرار ساخت و خود با على (ع) عقد اخوّت بست (اعلام النساء، ٣/ ٦؛ صواعق‌، ٧٣ و ٧٥؛ الاصابة، ٢/ ٥٠٧). سرانجام پس از رنج‌ها و كوشش‌هاى بسيار در سال ٨ ه.

مكّه را بدون خونريزى فتح كرد و بدين سان، بساط شرك و بت‌پرستى در جزيرة العرب برچيده شد. آن پيامبر بزرگ آسمانى سرانجام در سال ١١ هجرى دنيا را ترك گفت. مرقد مطهّرش در مدينه- مسجد النبى- جاى دارد و هر ساله زيارتگاه ميليون‌ها مسلمان است.

رفتار و خُلق و خوى پيامبر ٦:

آنچه پيامبر اسلام ٦ را در رسالتش توفيق داد، خُلق و خوى نيك و مهربانى و بردبارى و مردمدارى‌اش بود. او با مردم بر زمين مى‌نشست، بر زمين غذا مى‌خورد و بر زمين مى‌خوابيد. مقام دنيايى براى خويش نمى‌شناخت. با دست خويش كفش خود را پينه مى‌زد، لباسش را مى‌دوخت و گوسفند مى‌دوشيد. چون مى‌نشست، بر چيزى تكيه نمى‌كرد. كار خود را خود انجام مى‌داد. هديه مردم را مى‌پذيرفت. صدقه از كسى نمى‌گرفت.

به كسى خيره نمى‌شد. خشنودى و ناخشنودى‌اش براى خدا بود. هيچ‌گاه غذاى سير نخورد و لباس خشن بر تن مى‌كرد. پاكيزه و آراسته بود. آهسته سخن مى‌گفت و بر سر كسى فرياد برنمى‌آورد. خطاكاران را زود مى‌بخشيد و بدى را با بدى پاسخ نمى‌داد. خوشرو بود و اهل مجادله و عيبجو نبود. اهل مشورت بود و به نظر ديگران احترام مى‌نهاد. خرج زندگى‌اش اندك بود. هر چه مى‌گفت، نخست خود بدان عمل مى‌كرد (بحارالانوار، ١٦/ ١٩٤؛ مجموعه آثار شهيد مطّهرى‌، ١٦/ ٤٣؛ زندگى و آيين محمّد، ٨٢). فرزند پسرى از خود بر جاى نگذاشت و نسل پاك او از طريق دختر معصومش حضرت فاطمه (س) و علىّ بن ابى طالب (ع)- عموزاده و داماد و خليفه و وصىّ‌اش- دوام و بقا يافت و يازده امام معصوم (ع) يكى پس از ديگرى امامت و خلافت مسلمانان را بر عهده گرفتند.