فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٤٦٧ - عقايد
حوايج و آمرزش، نه تنها شرك نيست كه امرى پسنديده است؛ زيرا آدمى در اين حال از خداوند مدد مىطلبد و در حقيقت، از او يارى مىخواهد (نساء/ ٦٤؛ اصل الشّيعة و اصولها، ١٠٠). برخى از عقايد و اعمال كه در نظر وهّابيان شرك به شمار مىآيند، عبارتاند از: توسّل به اولياى الهى، طلب شفاعت از آنان، تعمير و بنا و زيارت قبور مقدّس و نيز تبرّك و استشفاء از اولياى الهى. وهّابيان سوگند به غير خدا و عقيده به نيروى غيبى بندگان خاصّ خدا را نيز برنمىتابند (ر. ك: وهّابىها، فصل پنجم). علماى اسلام، به اشكالهاى وهابيان پاسخهاى مفصّلى دادهاند (براى نمونه: آئين وهابيت). سوگند به غير خدا و شرك و استشفاء از اولياى الهى نيز با شرايطى ويژه در قرآن و سنّت روا شمرده شدهاند (يوسف/ ٩٣؛ حجر/ ٧٢؛ آل عمران/ ٣٥؛ وسائل الشّيعة، ١٦/ ١٩٠؛ ر. ك. بحوث فى الملل و النّحل، ج ٤). درباره نيروى غيبى انبيا و اوليا نيز آياتى روشن در قرآن به چشم مىآيد (به عنوان نمونه: بقره/ ٦٠؛ آل عمران/ ٤٩). وهّابيان، باورهاى ويژه ديگرى نيز دارند؛ از جمله، نخستين پيامبر را نوح (ع) مىشمارند (فرهنگ فرق اسلامى، ٤٥٩). آنان معتقدند كه خدا را در آخرت مىتوان ديد (منهاج السّنّة النبويّة، ٢- ١/ ٢١٥ و ٢١٦). نيز بر آناند كه پيامبران تنها در مقام تبليغ معصوماند و در غير اين مقام ممكن است گناه كنند و خلاف آيين خويش گام بردارند (همان، ٢٢٨- ٢٢٦؛ اديان الهى و فرق اسلامى، ١٩٤). علماى شيعه و سنّى در ردّ وهّابيّت، كتابهاى فراوانى نوشتهاند (فرقه وهّابى و پاسخ شبهات آنها، ٢١- ١٥).
نخستين كتاب در اين باره را برادرِ سنّى مذهبِ محمّد بن عبدالوهّاب نوشته و نام آن را الصّواعق الالهيّة فى الرّدّ على الوهّابيّة نهاده است. از نخستين آثار شيعه در اين باره كتاب منهج الارشاد لِمَن اراد السّداد، نوشته شيخ جعفر كاشف الغطاء است.