در روايات اسلامى آمده است كه انتظار براى فرج از بهترينِ اعمال مسلمانان است و نزد خداى متعال از والاترين عبادات شمرده مى‌شود و محبوب‌ترين اعمال نزد خداى متعال است (بحارالانوار، ٥٢/ ١٢٥- ١٢٢). برخى بر آن رفته‌اند كه «انتظار فرج» در اين روايات به معناى انتظار گشايش است. در اين صورت نيز مى‌توان گفت كه يكى از مصاديق گشايش، ظهور حضرت مهدى (ع) و برپايى حكومت عدل جهانى است (ر. ك. مهدى انقلابى بزرگ‌، ١٠١). امّا روايات فراوانى در دست‌اند كه به صراحت، انتظار ظهور حضرت مهدى (ع) را ستوده‌اند و از فضايل منتظِران سخن گفته‌اند. در روايتى آمده است كه از امام صادق (ع) درباره فضيلت كسى مى‌پرسند كه داراى ولايت امامان است و به حال انتظار حضرت مهدى (ع) از دنيا مى‌رود. حضرت پاسخ مى‌دهد:

«او همانند كسى است كه با حضرت مهدى در يك خيمه همنشين است.» آن گاه مى‌فرمايد: «او همانند كسى است كه در ركاب پيامبر ٦ جنگيده است.» (بحارالانوار، ٥٢/ ١٢٥) اين مضمون در روايات فراوانى ديده مى‌شود. اين روايات پاداش فراوانى براى منتظران برشمرده‌اند و يكى از وظايف مهمّ دينى در عصر غيبت را انتظار دانسته‌اند. پاداش‌ها براى منتظرانى است كه صادقانه در انتظار اويند و هر قدر شرايط انتظار در منتظران بيشتر شود و آمادگى آنان فزونى يابد، بر پاداش نيز افزوده مى‌گردد.

وقت ظهور:

منابع معتبر دينى از وقتى معيّن براى ظهور ياد نكرده‌اند و ظهور را واقعه‌اى ناگهانى دانسته‌اند و با واژه «فجأة» و «بغتة»- به معناى وقوع يكباره و ناگهانى- از آن سخن گفته‌اند. از پيامبر اسلام ٦ نقل است كه خداى متعال، فرج امام زمان (ع) را در يك شب محقّق مى‌سازد.

مقدّمات ظهور:

روايات، براى ظهور مقدّماتى برشمرده‌اند. (شرايط و علائم ظهور امام زمان (ع)) برخى برآن‌اند كه بروز اين مقدّمات از يك سال پيش از ظهور آغاز مى‌شود و برخى ديگر معتقدند كه مقدّمات، همزمان با ظهور آشكار مى‌گردند. به هر سان، وظيفه منتظران آن است كه همواره انتظار كشند و براى‌