است (امامت و مهدويّت‌، ٢/ ٤٧٥). برخى ديگر نيز معتقدند كه مراد اين است: هر كس ادّعاى ديدار امام را به عنوان نايب خاص سر دهد، دروغگو است. در حقيقت، كلام امام (ع) در توقيع مبارك تأكيدى بر پايان دوره غيبت صغرى و نيابت خاصّ است و تصريح امام (ع) در آغاز توقيع بدين موضوع، گواه بر درستى اين تفسير است (مكيال المكارم‌، ٢/ ٣٦٠ و ٣٦١؛ بحارالانوار، ٥٢/ ١٥١).

ديدار امام در ادعيه و زيارات:

امامان معصوم (ع) در بسيارى از ادعيه و زيارات، از خداوند، ديدار حضرت مهدى (ع) را درخواسته‌اند. در دعاى غيبت امام زمان (ع) كه نايب اوّل امام، عثمان بن سعيد به ابوعلى بن همام املاء كرده، آمده است: «وَاجْعَلْنا مِمَّنْ تَقِرُّ عَيْنُه بِرُؤْيَتِهِ.» (كمال الدين‌، ٢- ١/ ٥١٣). در دعاى عهد از امام صادق (ع) آمده است: «اللَّهُمَّ ارِنِى الطَّلْعَةَ الرَّشِيدَة والْغُرّةَ الحَميدَةَ واكْحُلْ ناظِرى‌ بَنْظَرةٍ مِنّى‌ الَيْهِ.» (مفاتيح الجنان‌، ٨٤٢). مقصود اين دعاها تنها درخواست ديدار آن حضرت در عصر ظهور نيست و ايام غيبت آن حضرت را نيز در بر مى‌گيرد.

حتّى يكى از وظايف منتظران راستين شوق و دعا براى ديدار امام (ع) است (مكيال المكارم‌، ٢/ ٣٧٤).

شوق ديدار امام (ع):

از اينكه پاره‌اى روايات، امام زمان (ع) را به يوسف (ع) تشبيه كرده‌اند، بر مى‌آيد كه بايد عاشقانه در پى ديدار او بود؛ همان سان كه يعقوب (ع) ديدار يوسف (ع) را تمنّا مى‌كرد. نقل است كه يعقوب (ع) فاصله ميان وطن خويش و مصر را از سر شوق، نه روزه طى كرد در حالى كه ميان آن دو مكان، هجده روزه راه بود (الاصول من الكافى‌، ١/ ٣٣٧). در روايتى آمده است كه چشمان اهل ايمان در فراق امام (ع) پيوسته گريان است (همان، ٣٣٦) و اين خود، از اعمالى است كه ظهور را پيش خواهد انداخت.

ادّعاى ديدار:

امكان ديدار امام (ع) در عصر غيبت بدين معنا نيست كه هر كس بخواهد بدان دست مى‌يابد. جز اندكى از نيكان توفيق ديدار نخواهند يافت. بدين روى، هر حكايتى از ديدار امام زمان (ع) را نمى‌توان پذيرفت. از اين جمله حكايت‌ها است آنچه با عنوان داستان جزيره خضراء نقل كرده‌اند كه داراى مدرك و سند و توجيه علمى نيست‌