فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٣٥ - شيعه و انتظار
او نخست به مقام پيامبرى رسيد و پس از آزمايش الهى، امام و پيشواى مردمان نيز شد (بحارالانوار، ١١/ ٥٥؛ راه و روش انبياء، ١٤). اين پيامبران را «پيامبران تشريعى» نيز گويند و ديگر پيامبران، در حقيقت پيامبران تبليغىاند و مروّج شريعت همين پيامبران. قرآن كريم از ميان ١٢٤ هزار پيامبر تنها از شمارى اندك ياد كرده است.
نام اين پيامبران به ترتيب الفبايى عبارت است از: آدم، ابراهيم، ادريس، اسحاق، اسماعيل، الياس، ايّوب، داوود، ذوالكفل، زكريّا، سليمان، شعيب، صالح، عزير، عيسى، لوط، محمّد، موسى، نوح، يحيى، اليَسَع، يعقوب، يوسف، يونس، هارون و هود (ع).
***
انتظار فرج: انتظار ظهور امام زمان (ع)
«انتظار» حالتى روانى است كه وقتى انسان از وقوع حادثهاى در آينده آگاه مىشود، براى او پيش مىآيد. اين حالت، موجب مىشود كه آدمى خويشتن را براى آن حادثه آماده سازد. انتظار مراتبى دارد و هر قدر بيشتر شود، آمادگى نيز بيشتر مىگردد و هر اندازه كه حادثه براى منتظِر دوستداشتنىتر باشد و وقوع آن نزديكتر، او بر آمادگى خويش مىافزايد.
منتظِر در مراتب بالاى انتظار، خويش را فراموش مىكند و براى كسب آمادگى از جان و دل مايه مىگذارد و هر درد و رنجى را برمىتابد. از فوايد انتظار اين است كه روح اميد را در آدمى مىدمد و يأس و نااميدى و افسردگى را مىزدايد (مكيال المكارم، ٢/ ٢/ ١٥٢).
شيعه و انتظار:
از عقايد بنيادى شيعه، باور به ظهور امام زمان (ع) براى برپايى حكومت عدل جهانى و وجوب انتظار آن است. اهل سنّت نيز روايات بسيارى از پيامبر اسلام ٦ درباره ظهور حضرت مهدى (ع) نقل كردهاند و اين موضوع از ضروريّات مذهبى آنان است (مسئله انتظار، ٣٠- ١٧). شخص منتظِر، از وضعيّت موجود جهان ناراضى است و براى بهبود آن و فراهم ساختن زمينههاى ظهور مىكوشد و اين سرچشمه دو گونه اعمال است: ترك هر گونه همكارى و هماهنگى با ظالمان در يك سو و خودسازى و ايجاد آمادگىهاى جسمى و روحى براى تشكيل