فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٤٣٤ - مهدويت اعتقاد به امام مهدى(ع)
مؤمن
بسته به تعاريفى كه متكلّمان از ايمان به دست دادهاند، «مؤمن» تعاريف متعدّدى گرفته است. بنابر تعريف مشهور شيعه، مؤمن كسى است كه به توحيد و لوازم آن- نبوّت، معاد، امامت و همه آوردههاى پيامبر اسلام ٦- باور آوَرَد و با زبان بدان اقرار كند. در نظرگاه قرآنى، باور و يقين به تنهايى كافى نيست (نمل/ ١٤)؛ همان سان كه اقرار زبانى به تنهايى كافى نيست (حجرات/ ١٤؛ الرسائل العشرة، ١٠٣؛ كشف المراد، ٣٣٩؛ خلاصة المنهج، ١/ ١٨). در كلام و فقه شيعه، اعتقاد به امامت امامان معصوم (ع) از اركان ايمان است و بدون آن، ايمان مصداق نمىيابد هر چند اسلام تحقّق مىيابد (حق اليقين فى معرفة اصول الدّين، ٢٣٥). در عرف مردم، كسى را مؤمن گويند كه اهل تعبّد و عبادت است و به واجبات و مستحبّات دينى پاىبندى مىكند (گفتارهاى معنوى، ١٩٩). قرآن كريم از ايمان و اهل ايمان بسيار سخن گفته است. در برخى آيات مؤمن راستين كسى است كه به خدا و رسول ايمان دارد و اهل شكّ و ترديد نيست و با مال و جان به راه خدا جهاد مىكند (حجرات/ ١٥).
روايات بزرگان معصوم (ع) نيز از ايمان و مؤمن بسيار ياد كردهاند. برخى از اين روايات سيماى مؤمن آرمانى را ترسيم مىكنند؛ از آن جمله در روايتى آمده است: مؤمن آن است كه به وقت خشم و رضا گناه نكند و به باطل نگرايد و از حق روى برنتابد و چون قدرت مىيابد، به تعدّى نمىلغزد و دست به ناحق نمىآلايد (ميزان الحكمة، ١/ ٢٠٦).
***
مهدويّت: اعتقاد به امام مهدى (ع)
همه اديان بر آناند كه سرانجام، مردى ظهور مىكند كه با رسالتى الهى، انسان را از تاريكى ظلم و گمراهى و گناهكارى مىرهاند و براى زمين و زمينيان، خوشبختى و خير و بركت مىآورد. اين منجى، در مذهب تشيّع، همنام و از نسل پيامبر ٦ و امام دوازدهم است و «مهدى» از مشهورترين لقبهاى او است.
برخى ديگر از لقبهايش عبارتاند از:
قائم، صالح، منتظَر، صاحبالامر، صاحبالزّمان و بقيّةاللّه. او هم اكنون زنده و غايب است و هرگاه شرايط ظهور