گرفته است. از اين ديدگاه، ارزش‌هاى معنوى و خصلت‌هاى انسانى به چشم نمى‌آيند و قدرى ندارند. قرآن كريم نيز از اين حقيقت ياد مى‌كند و بيان مى‌دارد كه زندگى دنيا در چشم كافران آراسته شده است و آنان زندگى دنيوى را بر زندگى اخروى ترجيح مى‌دهند (بقره/ ٢١٢/ ابراهيم/ ٢ و ٣).

٢. ولايت طاغوت:

از آن رو كه كافران خداوند متعال را باور ندارند، دل به غير مى‌سپارند و خويشتن را از ولايت الهى محروم مى‌سازند و در دام ولايت طاغوت‌ها گرفتار مى‌آيند و به گمراهى در مى‌لغزند. قرآن كريم از اين حقيقت، چنين ياد مى‌كند: «و كسانى كه كافر شدند، سرورانشان، طاغوت‌اند كه آنان را از روشنايى به سوى تاريكى‌ها به در مى‌برند. آنان اهل آتش‌اند كه خود، در آن جاودان‌اند.» (بقره/ ٢٥٧) ولايت طاغوت تنها بدين معنا نيست كه كسى در ركاب طاغوت به جنگ رَوَد؛ بلكه هر گونه پيروى و يارى و حتى بى‌تفاوتى و سكوت را در بر مى‌گيرد.

٣. عدالت ستيزى:

نشانه‌اى ديگر از كفر است كه قرآن كريم از آن ياد مى‌كند و كافران را بدين روى به عذاب دردناك قيامت وعيد مى‌دهد (آل عمران/ ٢١).

٤. حق پنداشتن باطل:

از نظر قرآن، آنان كه تن به باطل مى‌دهند و از آن به دفاع بر مى‌خيزند و از حق روى بر مى‌تابند و انديشه باطل خويش را به جامه حق در مى‌آورند، دچار گونه‌اى كفر هستند (كهف/ ١٠٤ و ١٠٥).

٥. بهانه‌جويى و مسئوليّت‌گريزى:

مؤمن در برابر همنوعان خويش مسئول است و بنابر آموزه‌هاى اسلامى مى‌بايد خويش را در سرنوشت همكيشان شريك بداند و دست همكارى و هميارى به سوى آنان دراز كند. اين فريضه اجتماعى تنها در سايه ايمان دينى لباس تحقّق بر تن مى‌كند. آنان كه خدا را باور ندارند و همه چيز را در زندگى اين‌دنيايى بامعنا مى‌يابند، تن به چنين مسئوليّتى نمى‌دهند و راه بهانه‌جويى در پيش مى‌گيرند. قرآن كريم درباره چنين كسانى مى‌فرمايد: «و چون به آنان گفته مى‌شود: از آن رزقى كه خدا به شما داده، انفاق كنيد، كسانى كه كافر شده‌اند به مؤمنان مى‌گويند: آيا كسى را بخورانيم كه اگر خدا مى‌خواست [خود] او را روزى مى‌داد؟!» (يس/ ٤٧).

٦. غرور و اختلاف‌افكنى:

قرآن كريم، مغرور بودن و اختلاف انداختن ميان بندگان خدا را از