فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٨١ - تربت خاك حرم مقدس امام حسين(ع)
شود. دوم، تجسّم عمل، از قبيل تبديل عرض به جوهر است كه ممكن نيست (بحارالانوار، ٧/ ٢٣؛ مجمع البيان، ١/ ٤١٣).
در برابر، طرفداران تجسّم اعمال، با استناد به متفاوت بودن دنيا و آخرت در بسيارى از شئون و مقتضيات، اشكالهاى مذكور را وارد نمىدانند و از نصوص و ظواهر آيات و روايات دست برنمىدارند.
***
تربت: خاك حرم مقدّس امام حسين (ع)
اين كلمه به معناى خاك است (لسان العرب، ٢٢٧؛ لغتنامه دهخدا، ٤/ ٥٧٧١). در اصطلاح شيعه خاك حرم امام حسين (ع) در كربلا را گويند كه شيعيان براى تبرّك و سجده نماز بر مىدارند؛ هر چند به خاك قبور مقدّس پيامبران، امامان معصوم (ع) شهيدان و صالحان نيز اطلاق مىگردد.
مراد از كلمه «الطين» و «طين القبر» در منابع روايى نيز به احتمال تربت امام حسين (ع) است (دانشنامه جهان اسلام، ٦/ ٨٢٣). گاه «تربت» از باب مجاز به معناى «گور» و «مزار» نيز به كار مىرود به ويژه مزار صالحان و نيكان. كلمههاى مترادف تربت عبارتاند از: ضريح، بقعه و مدفن. كلمه اخير را معمولًا براى قبر شخصيّتهاى بزرگ دينى و غير دينى به كار مىبرند؛ امّا «ضريح» را تنها براى بزرگان دين مىآورند (لغتنامه، همان). كلمه «قبّه» نيز گاه با تربت مترادف انگاشته مىشود.
واژههاى مقام و مرقد- به معناى خوابگاه- نيز بسيار براى قبر مقدّسان به كار مىروند. كلمه «مزار» به معناى زيارتگاه و «روضه» به معناى باغ و «بوستان» را نيز- كه به بهشت اشارت دارد- براى اشاره به قبر پاكان مىآورند. «مشهد»، كلمهاى ديگر از اين دست است كه براى شهادتگاه بزرگان دين كاربرد دارد. ايرانيان، به تربت فرزندان امامان (ع) امامزاده و گاه شاهزاده و گاه آستانه- به معناى درگاه و گذرگاه- نيز گويند (دانشنامه جهان اسلام، ٣/ ٦٢٠). تربت، شعار و نشانه شيعه است و همواره پيش آنان مقدّس بوده است. در منابع روايى و فقهى شيعه آثار و احكامى ويژه براى تربت بر شمرده شده است.
شيعيان معتقدند تربت در شفاى بيمار مؤثّر است، از ترس ايمنى مىبخشد، آدمى را از عذاب قبر مىرهاند، روزى را بركت مىدهد، مايه علم نافع و عزّت است،