فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٢٣١ - حى موجود داراى فعاليت ارادى و آگاهانه
حوض كوثر ميعادگاه پيامبر ٦ با قرآن و عترت:
در حديث معروف ثقلين (حديث ثقلين) از پيامبر اكرم ٦ آمده است كه قرآن و عترت پيامبر ٦ از هم جدا نخواهند شد تا در كنار حوض بر من وارد شوند (غاية المرام و حجة الخصام، ٢/ ٣٦٧- ٣٠٤). طبق اين حديث حوض كوثر در رستاخيز ميعادگاه پيامبر ٦ با قرآن و عترت است و يگانگى قرآن و عترت در آنجا آشكار و پيامبر از امت درباره آنها پرسش خواهد كرد، و كسانى در قيامت از آن خواهند نوشيد كه حق عترت را ادا نمايند (بحارالانوار، ٨/ ٢٤).
***
حىّ: موجود داراى فعّاليّت ارادى و آگاهانه
هر موجود قادر و عالِمى، ضرورتاً حىّ است (شرح تجريد، مقصد ثالث، فصل ثانى، مسئله ثالثه)؛ ولى حيات حقيقى، تنها از آنِ خدا است؛ زيرا حيات حقيقى آن است كه عين ذات باشد و به تفكيك يا افاضه غير، عارض نگشته باشد. مرادِ جمله قرآنىِ «هُوَ الْحَىّ» نيز انحصار اين گونه حيات به ذات خداوند است. «حىّ» صفت مشبّهه و از «ألْأسْماءُ الْحُسْنى» است؛ يعنى از نامهاى نيك كه ويژه خداوندند (الميزان، ٢/ ٣٤٥). قرآن كريم پنج بار از اين صفت ياد كرده است (بقره/ ٢٥٥؛ آل عمران/ ٢؛ طه/ ١١؛ فرقان/ ٥٨؛ مؤمن/ ٦٥).
برخى عرفا «حى» را از مفاتيح الغيب، و اسم اعظم (اسم اعظم) دانستهاند (اسماء و صفات حق تبارك و تعالى، ٣٠٤).
حيات خداوند متعال، با لوازم طبيعى- مانند تغذيه و رشد و توليد مثل- همراه نيست و از همه قيدها و محدوديّتها پيراسته است و ذاتى و ازلى و ابدى و تحوّلناپذير است، ولى حيات ماسواى خداوند، عارضى و مجازى است (بحارالأنوار، ٤/ ١٩٢؛ الميزان، ٢/ ٣٤٥). علم كلام، تفسير، عرفان و فلسفه هر يك از زاويه خاصّ خويش، درباره «حىّ» و «حيات» سخن مىگويند.