فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٤٤ - آمرزش بخشايش خداوند
كمالِ آفرينش انسان:
اينكه آيا انسان كاملترين آفريده خداوند است يا نه، از دو نظر شايان بررسى است:
اوّل. ساختمان بدنى و ظاهرى:
از قرآن برمىآيد كه انسان از اين لحاظ سرآمد آفريدگان نيست؛ چنان كه مىفرمايد، آفرينش آسمانها و زمين، شكوهمندتر از آفرينش مردم است (غافر/ ٥٧).
دوم. جايگاه معنوى:
انسان از اين لحاظ بر بسيارى از آفريدگان برترى دارد. قرآن مىفرمايد، ما اولاد آدم را گرامى داشته و آنان را بر شمارى بسيار از آفريدگان برترى دادهايم (اسراء/ ٧٠). از اين تعبير برمىآيد كه انسان، هر چند از سرمايه معنوى ارزشمندى- مانند اختيار و حسن تكليف- بهرهمند است، شريفترين آفريده خداوند نيست (آفرينش و انسان، ٧٩- ٧٦). با اين حال، او از گذر عبوديّت و تقرّب به خداوند مىتواند بر همه آفريدگان مجرّد و مادّى برترى يابد (الميزان، ١٣/ ١٦٥- ١٦٠).
هدف آفرينش انسان:
قرآن كريم، از علم و يقين به عنوان برترين هدف آفرينش ياد مىكند. در واقع پيدا كردن علم و يقين و رسيدن به معرفت، هدف نهايى آفرينش انسان است. پيش از آن، عبادت جاى دارد كه هدف ابتدايى است؛ چنان كه قرآن مىفرمايد، ما جنّ و انس را تنها براى عبادت آفريديم (ذاريات/ ٥٦) و در جايى ديگر مىفرمايد، خداوند را عبادت كن تا به يقين برسى. (حجر/ ٩٩) بدين سان، انسان از گذر عبادت، به يقين مىرسد كه هدف نهايى آفرينش او است. يقين، عبارت است از معرفت به ذات و صفات خداوند متعال (معرفتشناسى در قرآن، ١٣/ ٢١؛ پيام قرآن، ١/ ٦٠).
***
آمرزش: بخشايش خداوند
آمرزش از صفات فعل خداوند است كه همه بندگان را در برمىگيرد. نسبت اين صفت به خداوند از آنجا ناشى مىشود كه او بسيار بخشاينده و مهربان و پوشاننده گناهان و بدىهاى بندگان است. قرآن كريم، خداوند را با صفاتى همچون غافر (غافر/ ٣)، غفّار (طه/ ٨٢) و غفور (نور/ ٢٢) ياد مىكند؛ زيرا خداوند در دنيا و آخرت، گناهان و خطاهاى انسان را، بنابر شرايطى، مىآمرزد و كسى را از آنها آگاه نمىسازد و آبروى گناهكار را نمىريزد.