فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٦٩ - ب بصيرت يافتن در امور
جانب پروردگارتان براى شما آمده است.
پس هر كه به ديده بصيرت بنگرد، به سود خود او است و هر كه از سر بصيرت ننگرد، به زيان خود او است، و من بر شما نگهبان نيستم.» (انعام/ ١٠٤) مفسّران در تفسير اين آيه گفتهاند، مراد اين است كه خداوند دلايلى آشكار به انسان بخشيده است تا راه هدايت را بازشناسد. هر كس در آنها بينديشد و يقين برگيرد، به بصيرتى دست مىيابد كه سود آن نصيب خود او مىشود (مجمع البيان، ٣- ٤/ ٣٤٥). امام على (ع) درباره بصيرت مىفرمايد:
«بصير كسى است كه بشنود و بينديشد، و بنگرد و ببيند و عبرت بياموزد و آنگاه راههاى روشن را بپيمايد و از لغزيدن به پرتگاهها مصون ماند.» (نهج البلاغه، خ ١٥٣). دستاورد اين گونه بينش، بازگشت به فطرت و بهرهمندى از ايمان و محبّت و اميد به خدا و پرهيزگارى است. جايگاه اين گونه بينش بسى والا است و حقيقت را مستقيم و بىواسطه به انسان بازمىشناساند (جهانبينى در فلسفه ما، ١٠- ١٥).