فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٣٣٣ - عدالت اجتماعى در سيره بزرگان معصوم(ع)
ع
عدالت اجتماعى
از اصطلاحات علوم اجتماعى و سياسى است و همواره آرزوى انسان بوده است و به معناى رعايت تناسب، استحقاقها و شايستگىها در ساحت اجتماع است. در اين تعريف، هر گروه و صنف و طبقهاى بايد در جايگاه شايسته خويش جاى گيرد و در پى جايگاه ديگران برنيايد. عدالت اجتماعى مبتنى بر احوال و افعال اعضاى جامعه است و مرتبت هر كس بنابر استحقاق و استعداد او تعيين مىشود (فرهنگ واژهها، ٣٧٦).
عدالت و اسلام:
نگاه دين مبين اسلام به عدالت با مكاتب بشرى متفاوت است.
اهميّت عدالت در اسلام از آنجا سرچشمه مىگيرد كه بنابر آموزههاى اسلامى، خداوند، عادل است و همه افعال الهى عين دادگرى و عدالتاند و ستم و افراط و تفريط بدانها راه ندارد. عدل در تشيّع اهميّتى ويژه دارد؛ چونان كه از اصول دين و مذهب به شمار مىآيد. قرآن كريم، براى بعثت پيامبران و نزول كتب آسمانى از دو هدف ياد مىكند: برقرار ساختن عدالت ميان انسانها و تأمين سعادت دنيوى و اخروى آنان و ديگر هدايت انسانها از تاريكىهاى شرك و كفر به سوى نور توحيد و بندگى خدا (حديد/ ٢٥؛ ابراهيم/ ١). انسان موظّف است بر پايه تعاليم دينى، فعّاليتهاى فردى و اجتماعى خويش را با عدالت همراه سازد و از اين گذر به سعادت دست يابد.
عدالت اجتماعى در سيره بزرگان معصوم (ع):
چون پيامبر اسلام ٦ به مدينه هجرت كرد و حكومت دينى خويش را بنيان نهاد، عدالت اجتماعى از پايههاى آن بود. در نظامنامهاى كه پيامبر ٦ پديد آورد و به مثابه قانون اساسى مدينة النّبى بود، آشكارا مىتوان سلطه قسط و عدل را بر همه اصول و قوانين بازديد. در اين