فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١٤٨ - ايمان و علم
اگر عمل از اركان ايمان مىبود، خداوند عبارت «وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» را كنار «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا» جاى نمىداد و نمىفرمود:
«إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» (تفسير ابولفتوح رازى، ٥/ ٣٧١ و ٧/ ٢٣؛ نثر طوبى فى لغات القرآن، ٤٢). برخى ديگر از علماى شيعه ايمان را عبارت از مجموعه باور، اقرار و عمل دانسته و براى تأييد نظر خويش از احاديث بزرگان معصوم (ع) مدد گرفتهاند؛ همانند حديثى از پيامبر اسلام ٦ كه مىفرمايد: «الايمان عقد بالقلب و نطق باللّسان و عمل بالاركان.» و حديثى از امام على (ع) كه مىفرمايد:
«الايمان تصديق بالجنان و اقرار باللّسان و عمل بالاركان و هو عمل كلّه.» همچنين حديثى كه امام رضا (ع) از پيامبر اسلام ٦ نقل فرموده است: «الايمان قول مقول و عمل معمول و عرفان بالعقول.» (بحارالانوار، ٦٦/ ٦٧ و ٦٨) اين روايات نه تنها عمل را به عنوان يكى از اركان ايمان پذيرفتهاند، بلكه اهمّيّتى ويژه نيز بدان بخشيدهاند.
***
ايمان و علم
مراد، مسئلهاى است درباره چگونگى رابطه علم و ايمان و اينكه آيا با يكديگر همساز و هماهنگاند يا ناسازگارند. از تعاليم عهد عتيق اين است كه علم و ايمان با يكديگر سازگارى ندارند. شجره ممنوعه بنابر آنچه در تورات آمده است، همان دانش و معرفت است و آدم و حوّا با نافرمانى خداوند بدان دست يافتند (سِفر پيدايش، باب ٢/ ١٦ و ١٧؛ باب ٣/ ٨- ١، باب ٣/ ٢٣). تاريخ تمدن ٢٥٠٠ ساله اروپا را نيز بدين روى به دو عصر ايمان و علم تقسيم كردهاند و اين دو را روياروى يكديگر گذاشتهاند. امّا بنابر آموزههاى قرآنى، خداوند، خود به آدم (ع) دانش آموخت و آن گاه فرشتگان را فرمان داد تا بر او سجده كنند (بقره/ ٣٤- ٣٠). بزرگان دين اسلام نيز مراد از شجره ممنوعه را حرص و طمع دانستهاند نه علم و دانش (تفسير نور الثّقلين، ١/ ٧٩).
مراد از مسئله علم و ايمان اين است كه علم، ايمان انسان را نفى مىكند يا آن را پشتيبانى مىكند و آيا ايمان آدمى را به سويى مىبرد و علم به سويى ديگر