فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٤٧٠ - اول كلاسيك
خداوند پس از آفرينش موجودات، همه را به كمال مناسب خويش راه نموده است.
آيات قرآنى از دو گونه هدايت تكوينى ياد كردهاند:
١. هدايت تكوينى عام:
از اطلاق اين دسته آيات برمىآيد كه مراد، هدايت عمومى همه آفريدگان است (طه/ ٥٠؛ اعلى/ ٢ و ٣؛ زمر/ ٢١).
٢. هدايت تكوينى خاص:
قرآن كريم در آيهاى، به نوعى از وحى اشاره مىكند كه ويژه زنبور عسل است و مراد، گونهاى خاص از تعليم و هدايت است. زنبور عسل از گذر اين هدايت تكوينى خاص امور زندگى اجتماعى خويش را سامان مىدهد و بقاى خود را تضمين مىبخشد (نحل/ ٦٧؛ فاطر/ ٩؛ بلد/ ١٠- ٨). اين قبيل آيات بر هدايت تكوينى خاص انسان گواهى مىدهند و از اين حقيقت پرده برمىدارند كه بهره انسان از هدايت تكوينى، بيش از ديگر موجودات است. در هدايت تكوينى انسان، الهام به باز شناختن خوبىها و بدىها نيز جاى دارد و راه او از اين گذر به سوى كمال هموار شده است (هدايت در قرآن، ٢٧- ٢٥). افزون بر اين، آيات ياد شده اهميّت ويژه انسان را در نظام آفرينش آشكار مىسازند و دلالت مىكنند كه او مدار و محور جهان آفرينش است و موجودات و مخلوقات ديگر، خادم اويند و به تبع او آفريده شدهاند (بقره/ ٢٩).
***
هرمنوتيك: دانش تفسير متن
واژه «هرمنوتيك»(hermenneutic) از ريشه يونانى"hermeneuien " است كه آن را به معناى «تأويل» بازگرداندهاند. اين واژه در قرون وسطى به معناى هنر يا دانش تفسير و فهم كتاب مقدّس بود. شلايرماخر آن را عبارت از روش فهم مطلق متون دانسته است و ديلتاى به معناى روششناسى علوم انسانى پنداشته است. هيدگر آن را در هستىشناسى به كار گرفته است و گادامر، اين كلمه را براى هستىشناسى فهم به خدمت گرفته است (فرهنگ واژهها، ٥٧٩).
تاريخ هرمنوتيك را سه دوره دانستهاند:
اوّل. كلاسيك:
رواج انديشه پروتستانتيسم و بالا گرفتن نهضت اصلاح مذهبى در قرن ١٦ م. و از ميان رفتن مرجعيت كليساى رم در تفسير كتاب مقدّس، نياز به تنظيم قواعدى براى تفسير را آشكار ساخت. چون در اين دوره معتقد