فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٧٥ - عقايد
الاسم الاعظم، ٥ و ٦؛ اسم مستأثر در وصيّت امام و زعيم اكبر، ٢٠؛ اسماء و صفات حق، ٥٨؛ اسرار الآيات، ٤٤).
***
اسماعيليّه: از فرقههاى شيعه
فرقهاى از شيعه است كه پس از امام صادق (ع) در امامت حضرت موسى بن جعفر (ع) با اماميّه به اختلاف افتاد و امامت ايشان را نپذيرفت. نام اين فرقه نيز برگرفته از اسماعيل بن جعفر (ع) است.
اسماعيليان در آغاز به دو گروه انشعاب يافتند:
خالصه و مباركيّه.
الف. اسماعيليّه خالصه:
اين گروه را «واقفه» نيز گويند. اينان چون اسماعيل بن جعفر (ع) از دنيا رفت، گفتند او نمرده است؛ بلكه از انظار غايب شده است و او همان مهدى موعود (ع) است و روزى بازخواهد گشت (المقالات و الفرق، ٨٠).
ب. مباركيّه:
اين گروه، خود به گروههايى ديگر انشعاب يافته است. اينان مرگ اسماعيل بن جعفر (ع) را پذيرفتند و محمد بن اسماعيل- نوه امام صادق (ع)- را جانشين پدر پنداشتند (فرق الشّيعة، ٨٠)؛ امّا پس از مرگ محمّد بن اسماعيل، در امامت توقّف نكردند؛ بلكه- بر خلاف باورهاى شيعه اثنى عشريّه- سلسله امامان را تا امروز تداوم بخشيدند (دائرة المعارف بزرگ اسلامى، ١٠/ ١٤٢). اسماعيليّه از آغاز تولّد در قرن دوم ق. تا كنون، نامهاى متعدّى به خود ديده است؛ از جمله:
سبعيّه، باطنيّه، قرمطيّه، ملاحده و اباحيّه.
هر يك از اين نامها نظر به عقايدى ويژه در فرقههاى متعدّد اسماعيليّه دارد. امامان اسماعيليّه، نخست پنهانى مىزيستند؛ امّا از سال ٢٩٧ ق. دعوت خويش را آشكار كردند و نخستين دولت شيعى را با نام «فاطميّون» بنيان نهادند (تاريخ و عقايد اسماعيليّه، ١٦٩). اين دولت در سال ٥٦٧ ق.
به دست صلاحالدّين ايوبى منقرض شد؛ امّا پيروان اسماعيليّه همچنان بر باورهاى ويژه خويش استوار ماندند (تاريخ شيعه و فرقههاى اسلام، ٢٢٣). هم اكنون اسماعيليّه به دو طايفه آغاجانيّه و بُهره تقسيم شده است كه بازمانده دو فرقه نزارى و مستعلوىاند (فرهنگ فرق اسلامى، ٥٣).
عقايد:
اسماعيليان، خداوند را برتر از آن مىدانند كه وهم و انديشه و خرد انسانى بدان دست يابد و يا صفتى بپذيرد.