فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٣٣٩ - عرش مركز تدبير و اراده الهى؛ مقام ربوبيت پروردگار
ميوه تلخ (دخّان/ ٤٦- ٤٣)، حميم يا آب سوزان (صافّات/ ٦٧ و ٦٨)، غسلين يا چرك و خون (حاقّه/ ٣٦) ضريع به معناى نوعى گياه سمّى (غاشيه/ ٥)، غساق يا خونابه (نبأ/ ٢٥) و صديد به معناى چرك و خونابه جراحت (ابراهيم/ ١٧- ١٥؛ پيام قرآن، ٤٣٩- ٤٢٤).
٣. پوشيدنىها:
از عذابهاى دوزخ، پوشانيدن لباسهاى دردآور و سوزنده بر دوزخيان است (حج/ ٢٢- ١٩؛ ابراهيم/ ٤٩ و ٥٠). پوشيدنىهاى دوزخى، زشت و بدمنظر و بدبويند و شعلهور.
٤. عذابهاى ديگر جسمانى:
برخى ديگر از عذابهاى دوزخى كه جسم آدمى را رنج مىدهند عبارتند از: برخورد با بادهاى كشنده و دودهاى غليظ و آتشزا (واقعه/ ٤٦- ٤١)، روييدن پوستهاى پى در پى و از ميان رفتن آنها (نساء/ ٥٦)، داغ شدن صورت و پهلو و پشت (توبه/ ٣٦)، حبس در زندانهاى تنگ و تاريك با غل و زنجير به صورت انفرادى (فرقان/ ١٣ و ١٤)، كشانيده شدن به سوى آتش در حالى كه گناهكار غل و زنجير بر گردن و دست
و پا دارد (مؤمن/ ٧١ و ٧٢) و ....
عوامل عذاب:
برخى گناهانى كه مايه عذاب جاودان دوزخاند، عبارتاند از:
كفر (آل عمران/ ١١٦)، نفاق (مجادله/ ١٧)، قتل و جنايت (نساء/ ٩٣)، رباخوارى (بقره/ ٢٧٥) و ظلم (شورى/ ٤٥).
***
عرش: مركز تدبير و اراده الهى؛ مقام ربوبيّت پروردگار
كلمه «عرش» به معناى جايى است كه سقف دارد و نيز جايى كه سلطان بر آن مىنشيند (مفردات، ٣٢٩)؛ امّا در اصطلاح دينى عرصه زمامدارى خداوند را گويند.
اين اصطلاح كنايه از استيلاى خداوند بر مُلك و قيام او به تدبير امور عالَم است (يونس/ ٣). عرش و پارهاى مفاهيم ديگر- همانند كرسى، لوح و قلم- مفاهيمى معنوى و مربوط به عالَم غيباند كه فهم انسان از راه يافتن به حقيقت آنها ناتوان است (آشنايى با قرآن، ٢/ ٦٦ و ٦٧). از اين رو، عدهاى از مسلمانان پرسيدن درباره آنها را جايز ندانستهاند. با اين حال، برخى مسلمانان از امامان شيعه (ع) پرسشهايى كردهاند و امامان به قدر توانايى و درك پرسندگان، مفاهيم ياد شده