«احاديث پيامبر ٦ درباره مهدى به دليل روايات بسيارى كه دارد، به تواتر رسيده است.» (البيان فى اخبار صاحب الزّمان‌، ١٢٦) علماى اهل سنّت در بسيارى از كتب خويش بدين روايات پرداخته‌اند و برخى از آنان آثار ويژه‌اى در اين باره آفريده‌اند و از خصائص حضرت مهدى (ع) و صورت و سيرت و چگونگى ظهورش سخن گفته‌اند. برخى از اين آثار عبارت‌اند از: ابراز الوهم المكنون من كلام ابن خلدون‌، نوشته احمد محمد صدّيق مغربى؛ اخبار المهدى‌، نوشته حماد بن يعقوب؛ الاذعة نوشته محمد صدّيق خان نجّارى هندى؛ مناهب المهدى‌، نوشته حافظ ابو نعيم اصفهانى؛ المهدى‌، نوشته شمس الدين ابن قيّم الجوزيّة (خورشيد مغرب‌، ٦٨- ٦٠).

امامان معصوم (ع) درباره حضرت مهدى (ع) و ويژگيهاى وى سخن گفته‌اند.

عالمان و محدثان شيعه اين سخنان را جمع كرده و كتاب‌هاى فراوانى در اين باره قبل از تولّد حضرت مهدى (ع) و پس از آن نگاشته‌اند.

اعتقاد به وجود حضرت مهدى (ع) و قيام جهانى وى به اعتقاد شيعه دنباله خط اصيل امامت و ولايت است و از اين گذر از ضروريّات مذهب شيعه است و حتى برخى علماى شيعه آن را از ضروريّات اسلام شمرده‌اند (انيس الموحّدين‌، ٢١٣).

مهم‌ترين دليل بر وجود حضرت مهدى (ع) روايات پيامبر اسلام ٦ و امامان معصوم (ع) است. نظريّه غالب اهل تسنّن اين است كه حضرت مهدى (ع) هنوز به دنيا نيامده است؛ ولى برخى علماى اهل سنّت همانند شيعيان معتقدند كه او به دنيا آمده و هم اكنون زنده است (المهدى‌، ١٥١- ١٤٩).

ضرورت وجود امام نزد متكلّمان اماميّه:

متكلّمان اماميّه ضرورت وجود امام زمان (ع) را همانند ضرورت نبوّت از راه قاعده لطف ثابت مى‌كنند (انيس الموحّدين‌، ١٠٥- ١٠١). خواجه نصير الدّين طوسى، از متكلّمان بزرگ اماميّه در اين باره گفته است، مصداق ديگر لطف الهى پس از نبوّت، امامت است تا جامعه انسانى بى معلّم و مربّى نشود و كتاب خدا و سنّت پيامبر ٦ بى مفسّر نمانَد و اگر امام معصوم (ع) در غيبت است، سبب غيبت، اعمال و رفتار مردم است (كشف المراد، ٣٨٨ و ٣٨٩). در ديدگاه شيعه امام‌