كه عملًا اخلاق فردى و اجتماعى را به چالش مى‌كشاندند. پاى‌فشارى فمينيسم در اين دوره بيش‌تر بر ايفاى نقش اجتماعى براى زنان بود. فمينيست‌ها معتقد بودند ستمى كه بر زنان مى‌شود، تنها در وضع قوانين نيست؛ بلكه همه حوزه‌هاى حيات انسانى را در بر مى‌گيرد و از اين رو، لازم است تغييراتى اساسى انجام پذيرد و همه تمايزات ميان موجود مؤنّث و مذكّر از ميان برود. كار تا جايى پيش رفت كه فمينيست‌ها، به نوعى برترانگارى زنان اعتقاد يافتند (كتاب نقد، ١٧/ ١٥٧؛ مسئله زن، اسلام و فمنيسم‌، ٢٥٤). موج سوم فمنيسم، به ميانه‌روى گراييد؛ ولى همچنان بر اين باور ماند كه با فرهنگ مردسالارى بايد جنگيد و راه جنگيدن با آن، قطع وابستگى زن از شوهر، پدر و برادر است و زنان بايد زبان و شيوه‌هاى تفكّر جديدى براى هويّت خويش بيابند و خويشتن را از زير بار معانى ستمگرانه تحميلى مردان، رها سازند (همان، ٢٥٦).

فمنيست‌ها براى رسيدن به اهداف خويش و رفع تبعيض از زنان، راهبردهايى عملى پيش كشيده‌اند. برخى راهبرد مذكّرمحورانه را برگزيده‌اند به اين معنا كه زنان را تشويق مى‌كنند صفاتى را در خويش بپرورانند كه به گونه سنّتى به مردان منسوب مى‌شوند. برخى ديگر، راهبرد مذكّر- مؤنّث را برساخته‌اند. بر اساس آن، بايد صفات منسوب به زنان و مردان، فارغ از تبعيض و سلسله مراتب، در هم آميخته شوند. راهبرد سوم، مؤنّث‌محورانه است كه صفات منسوب به زنان را برتر مى‌داند و زنان را تشويق به حفظ آنها مى‌كند. در واپسين راهبرد، برخى پاى مى‌فشارند كه هر چند زنان و مردان با يكديگر متفاوت‌اند، تفاوت آنها گونه‌اى حُسن است و نبايد در پى انكار آن برآمد و اين دو موجود با هم برابرند (ايدئولوژى سياسى‌، ٣٤٨).

ديدگاه اسلام:

بنابر آموزه‌هاى دين اسلام، زن و مرد در آفرينش از يك گوهرند و مردان از اين لحاظ هيچ مزيّتى بر زنان ندارند (زن در آيينه جلال و جمال‌، ٣٦).

ملاك برترى در آيين اسلام، تنها پرهيزگارى است (حجرات/ ١٣). زن از نظر شرافت و حيثيّت انسانى با مرد برابر است؛ امّا از نظر طبيعت و خلقت تفاوت‌هايى با او دارد. اين تفاوت‌ها موجب مى‌شود كه تكاليف، حقوق و برخى مسائل مربوط