فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٢٢٢ - جهنم جايگاه اخروى گناهكاران؛ دوزخ
از ابعاد، انكارناپذير است؛ ولى بايد آن را فرصتى براى جذب ويژگىهاى سازنده ديگر جوامع و صدور ارزشهاى اسلامى دانست و اين، هوشيارى و زيركى و برنامهريزى تمنّا مىكند. با دقّت در آموزههاى شيعى اين حقيقت آشكار مىشود كه تشيّع نيز به گونهاى جهانىشدن معتقد است و اين اعتقاد جايگاهى بنيادى براى او دارد؛ امّا جهانىشدن در نظرگاه شيعى مفهوم و مقصودى ديگر دارد.
جهانىشدن در باور غربيان به معناى گسترش بى چون و چراى آموزهها و فرهنگ غربى در سراسر جهان است؛ ولى بنابر معتقدات شيعى، جهانى شدن به معناى راه نمودن همه انسانها و جوامع انسانى به سعادت دنيوى و اخروى و خشكانيدن ريشههاى جهل و ستم و گناه است. قرآن كريم نيز بدين حقيقت اشارت برده و بشارت داده است كه آيين حق بر همه آيينها غالب مىآيد (توبه/ ٣٢ و ٣٣).
بنابر روايات بزرگان معصوم (ع) جهانىشدن اسلامى آن گاه تحقّق مىپذيرد كه واپسين جانشين پيامبر ٦، حضرت مهدى (ع) حكومت جهانى خويش را برپا سازد. از امام صادق (ع) روايت است كه بشارت قرآن بر پيروزى آيين حق تنها آن گاه جامه واقعيّت بر تن مىكند كه حضرت مهدى (ع) ظهور كند و در آن روز در سراسر جهان كسى بر جاى نمىماند كه خداى را انكار كند.
***
جهنّم: جايگاه اخروى گناهكاران؛ دوزخ
همان جاى مشهورى است كه پر از آتش و موجودات وحشتناك و موذى است و كافران و بدكاران پس از مرگ بدانجا مىروند و به سزاى كردار خويش مىرسند.
عذابهاى دوزخ هم روحىاند و هم جسمى. برخى جهنّميان هميشه در آنجا مىمانند و برخى ديگر پس از مدّتى بخشوده مىشوند و به بهشت مىروند (اسفار اربعه، ٩/ ٣٢٠). تنها راه خلاصى از جهنّم يا پايان كيفر مقرّر است و يا شفاعت شفيعان (المحجّة البيضاء، ١/ ٢٥٥). گناهان برخى كسان چنان سنگين است كه در جهنّم جاودان خواهند شد (بقره/ ٣٩).
جهنّم جاى عمل نيست و بنابراين نمىتوان در آنجا با عمل صالح، خويش را از عذاب رهانيد (نهج البلاغه، خ ٤٢). در نظرگاه