فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٢٢٤ - جهنميان كسانى كه در جهنم معذباند
ستمگران گرفتار مىگردند (تفسير نمونه، ١٣/ ١٢١- ١١٧). از احاديث معصومين (ع) نيز همين معنا برمىآيد. طريق عبور افراد، بنابر ايمان و عمل دنيوى آنها، متفاوت است. برخى همچون برق مىگذرند و برخى همچون تندباد و برخى همچون دويدن اسب و ... (تفسير نورالثقلين، ٣/ ٣٥٣).
آنان كه به جهنّم مىروند، بر چند دستهاند:
گروهى سرانجام رهايى مىيابند و به بهشت مىروند؛ ولى توقّف آنها در جهنّم طولانى است. گروهى ديگر، هر چند سزاوار توقّفى بيشترند، به شفاعت شفيعان (شفاعت) مشمول لطف خداوند مىشوند و به بهشت مىروند.
كسان ديگرى نيز هستند كه بر اثر بزرگى گناه، در جهنّم جاودان مىمانند. از اين كساناند كافران (آل عمران/ ١١٦)، منافقان (مجادله/ ١٧- ١٤)، كسى كه گناه سراسر وجودش را گرفته (بقره/ ٨١)، كسى كه مؤمنى را به عمد و ناحق كشته (نساء/ ٩٣)، رباخواران (بقره/ ٢٧٥)، ستمپيشگان (مؤمنون/ ١٠٢ و ١٠٣) و برخى كسان ديگر.
بنابر اعتقاد مشهور علماى شيعه، علّت اصلى خلود در جهنّم، كفر است. پس مىتوان گفت كسانى كه در دوزخ جاودان مىشوند، عمل آنها به كفر بازمىگردد و در حقيقت، اين كسان در شمار كافراناند.
اگر كسى مؤمن باشد و به خدا معرفت داشته باشد، هيچ گاه جاودانه در جهنّم نمىماند، بلكه اگر به علّتى جهنّمى شود، پس از كيفر ديدن و پاك شدن، رها مىشود و به بهشت راه مىيابد (اوائل المقالات، ٥٥).
عذاب جهنّميان به دو صورت است: عذاب جسمانى و عذاب روحانى. (عذاب) جهنّميان نه مىميرند و نه زندگى مىكنند؛ بلكه همواره در حالتى ميان حيات و ممات به سر مىبرند (طه/ ٧٤) و پيوسته به گناه خود معترفاند (زمر/ ٧١) و اظهار پشيمانى مىكنند؛ ولى پشيمانى آنها پذيرفته نيست (تحريم/ ٧).