فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٢٦٥ - ذكر ياد خدا
ذ
ذكر: ياد خدا
در لغت به معناى اين است كه انسان چيزى را در خاطر خويش نگاه دارد و پيوسته به ياد آوَرَد. اين كلمه به معناى حفظ كردن نيز آمده است. معناى اصطلاحى ذكر، ياد كردن زبانى و قلبى خداوند به تكبير، تسبيح، تحميد، تهليل و حوقله است. ذكر از اصطلاحات اسلامى است كه بيشتر در مباحث اخلاقى مطرح است و پژوهشگران علوم دينى در دو عرصه اخلاق و عرفان بيشتر بدان پرداختهاند. ذكر اخلاقى، بر تهذيب نفس مبتنى است و ذكر عرفانى بر قرب خدا (مفردات راغب، ذيل واژه ذكر؛ جامع السّعادات، نراقى/ ١/ ٩١). قرآن كريم، ذكر را غايت نماز دانسته است (عنكبوت/ ٤٥) و فرموده است كه شرط آنكه خداوند، بندگانش را ياد كند، اين است كه آنان او را ياد كنند (بقره/ ١٥٢). همچنين، ذكر را از صفات خردمندان شمرده (رعد/ ١٩) و مايه آرامش دلها (رعد/ ٢٨) و رويگردانى از آن را موجب سختى و تنگى معيشت دانسته است (طه/ ١٢٤). در وصف بندگان نيك خدا فرموده است: «آنان مردانىاند كه داد و ستد و خريد و فروش از ياد خدا بازشان نمىدارد.» (نور/ ٣٧) قرآن فرمان مىدهد كه مسلمانان همواره به ياد خدا و نعمتهاى الهى باشند (آل عمران/ ١٩١). و از انسانها خواسته است كه در مصيبتها و گرفتارىها، دل خويش را به ياد پروردگار نيرو بخشند (بقره/ ١٥٦) و يكى از ويژگىهاى منافقان را آن دانسته است كه از ياد خدا غافلاند و اگر او را ياد كنند، از روى خودنمايى است (نساء/ ١٤٣). قرآن از پيامبران الهى خواسته است تا خدا را ياد كنند و نعمتهايش را به فراموشى نسپارند و اين را مايه قرب آنان به پروردگار دانسته است (مائده/ ١١٠). همچنين اقوامى همانند بنىاسرائيل را چون خدا