«امروز دين شما را برايتان كامل كردم و نعمت خويش را بر شما تمام گردانيدم و اسلام را براى شما به عنوان دين برگزيدم.» (مائده/ ٣) اين رويداد، بى هيچ گونه شكّ و ترديد و ابهامى در كتب روايى و تاريخى مسلمانان آمده است و بيش از صد صحابى پيامبر ٦ آن را روايت كرده‌اند. همچنين از قرن دوم تا قرن چهاردهم هجرى، بيش از سيصد و شصت عالِم مسلمان به گونه‌اى اين رويداد را گزارش كرده‌اند.

شيعيان به اجماع، معتقدند كه بنابر اين پيام الهى و ابلاغ رسالى، على (ع) به ولايت و سرپرستى مسلمانان منصوب شده است؛ زيرا تنها براى انجام اين وظيفه سترگ بود كه پيامبر اسلام ٦ در روزهاى پايانى عمر شريف خويش، صد و بيست هزار حاجى را در آن گرماى سوزان گرد هم آورد و تبليغ آن نشان كمال و تمام دين بود. چون پيامبر ٦ از منبر فرود آمد، حسّان- شاعر عهد رسالت- اجازه خواست و برخاست و ماجراى نصب على (ع) را به امامت در قالب شعر بازگفت. در اين شعر تصريح شده است كه پيامبر ٦، على (ع) را به عنوان امام و هادى مردم پسنديده است (اضواء على عقائد الشّيعة الاماميّة و تاريخهم‌، ١٣٣). پس از ابلاغ پيام الهى، بزرگان صحابه و از جمله خليفه اوّل و دوم اهل سنّت، پيش على (ع) آمدند و امارت مؤمنان را بدو مبارك باد گفتند (المراجعات‌، نامه ٥٦؛ الغدير، ١/ ٢٨٣- ٢٧٠). على (ع) و ديگر امامان (ع) نيز در مواضع متعدّدى به حديث غدير استناد كرده و آن را سندى زنده بر ولايت خويش دانسته‌اند. بنابر روايات امامان معصوم (ع) روز غدير خم- به عنوان روز اعلام رسمى ولايت على (ع)- از اعياد بزرگ اسلامى است (المراجعات‌، نامه ٥٦؛ الغدير، ١/ ٢٦٧؛ وفيّات الاعيان‌، ١/ ٦٠؛ آثار الباقية، ٣٩٥). غدير خم از آن رو همچنان زنده مانده است كه رسول خدا ٦ با زمينه‌سازى‌هايى هوشيارانه، پيام الهى را به گوش مسلمانان رساند و بدانان فرمود كه آنچه را گفتم، حاضران به غايبان برسانند. ديگر آنكه خداوند سه آيه قرآن كريم را بدان اختصاص داده است (مائده/ ٣ و ٦٧؛ معارج/ ٣- ١). ديگر آنكه شاعران و اديبان از همان آغاز، ماجرا را به نظم و نثر كشيدند و ادبياتى شكوهمند در اين موضوع پديد آوردند.